Zwolnić trenera jest łatwo
Rozmowa z Williamem Lundinem, szwedzkim trenerem, który w 2024 roku z Degerfors IF awansował do Allsvenskan
Do trzech razy sztuka? Szwedzi już dwa razy w tym roku złoili nam tyłek, w marcu i we wrześniu… Fot. Paweł Andrachiewicz/Pressfocus
- Jak pan powiedział, awans do Dywizji A został wywalczony, co było celem przed sobotnim spotkaniem. Teraz selekcjoner Potter może porotować składem. Uważam, że da pograć innym graczom, którzy nie zagrali z Bośnią i Hercegowiną. To, wiadomo, był dla naszej reprezentacji kluczowy pojedynek. Może nie zagraliśmy dobrze w drugiej połowie, ale cel, czyli zwycięstwo, zostało osiągnięte. Wracając do pytania, to oczekiwałbym zmian w wyjściowym składzie szwedzkiej reprezentacji, ale na pewno zadanie przed zespołem będzie jasne. Jakie? Żeby ten ostatni mecz w Lidze Narodów też wygrać i skończyć rozgrywki z dwoma wygranymi na koniec.
Z Bośniakami szwedzka reprezentacja rozstrzygnęła wszystko w pierwszej połowie, strzelając trzy bramki. Co stało się w drugiej połowie?
- W ostatnich latach największą bolączką naszej drużyny narodowej była i jest gra defensywna. Nawet jak gramy dobre spotkania, to tracimy w nich bramki. Z Bośnią bardzo szybko straciliśmy gola na początku drugiej połowy, rywal miał swoje momenty, wykorzystując nasze błędy w tyłach i będąc nawet blisko wyrównania na 3:3. Zbyt wcześnie straciliśmy bramkę, przestaliśmy grać jak wcześniej i stąd niepotrzebne kłopoty i nerwy w końcówce.
Z tego, co pan mówi, to czy takie kluczowe postacie, jak Viktor Gyokeres czy Alexander Isak mogą nie rozpocząć meczu we Wrocławiu w wyjściowym składzie?
- Ciężko powiedzieć. Jeśli coś będzie nie tak, będą czuli zmęczenie czy będą poobijani po sobotniej grze, to pewnie nie zagrają od początku. Ale jeżeli wszystko będzie w porządku i będą chcieli grać, to z pewnością na boisku będą z godzinę.
Pytanie do pana jako trenera i też odnosząc się do tego, co jest teraz w Polsce wokół reprezentacji i selekcjonera Jana Urbana - czy to takie proste, że wystarczy zmienić szkoleniowca, jak było w przypadku Szwecji, kiedy Jon Dahla Tomassona zastąpił Anglik Graham Potter i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wasza reprezentacja zaczęła wygrywać?
- No cóż, wszystko zależy od sytuacji, w naszym przypadku wszystko zadziałało świetnie. To była dobra decyzja, żeby zmienić selekcjonera. Potter, owszem, ma do dyspozycji tych samych graczy, ale potrafi wszystko zebrać do kupy, zgrać i sprawić, że tak indywidualnie, jak i zespołowo każdy wie, co ma robić, jakie jest jego zadanie. To była ważna i dobra decyzja, ale nie zawsze jest tak, że wyjdzie. Zwolnić trenera jest łatwo, ale nie zawsze to właściwa decyzja. W naszym wypadku było to konieczne i dobre posunięcie.
Coś w Szwecji mówi się o meczu z Polską?
- No cóż, nie za wiele. Przykładowo, w niedzielę wszystkie aktywności kadry zostały odwołane. Nie było konferencji prasowej, piłkarze po meczu dostali dzień wolnego. To też sygnał, że może nie z mniejszą koncentracją podchodzi się do tego, co będzie we wtorek, ale jednak teraz jest czas na odpoczynek, jest ulga po ważnym zwycięstwie. Jest awans do Dywizji A, jest radość.
Jeśli chodzi o polską piłkę, to pierwsza rzecz, która przychodzi panu na myśl?
- Jeśli odwrócić by to pytanie, to pewnie odpowiedź odnośnie szwedzkiej piłki byłaby: Zlatan Ibrahimović. W przypadku Polski to oczywiście Robert Lewandowski. Wasza piłka to też miejsce, gdzie przyjeżdża grać wielu piłkarzy od nas, ważne miejsce na futbolowej mapie. Wielu z nich radzi sobie dobrze.
Polski rynek futbolowy jest atrakcyjny dla Szwecji?
- Oczywiście. I jakość i kwestie finansowe mocno poszły u was do przodu, to ważne aspekty. To sprawia, że jest takie zainteresowanie. Polska to też platforma, miejsce do tego, że można trafić - pokazując się z dobrej strony - do lig top5 w Europie. Dobre miejsce do pokazania się, do zrobienia kroku w rozwoju. Ze Szwecji trudno trafić bezpośrednio do jednej z tych najmocniejszych lig, Polska jest jednym z takich miejsc, że można stąd trafić do tych najbardziej liczących się lig. Wielu piłkarzy i trenerów u nas w ten sposób patrzy na piłkarski rynek w waszym kraju.
Współpracuje pan z katowickim menedżerem Jackiem Osadnikiem, który kilka lat temu pomógł w podjęciu pracy w ligowym futbolu u nas angielskiemu szkoleniowcowi Johnowi Carverovi. Byłby pan zainteresowany pracą w Polsce?
- Tak, jestem. W tej chwili szukam zajęcia, ale nie wiem, czy to będzie w moim kraju czy zagranicą. Zobaczymy, jak się wszystko potoczy.
Mimo młodego wieku, to jako trener awansował pan dwa lata temu do Allsvenskan z Dagerfors IF.
- Dokładnie, to było dwa lata temu, w 2024 roku.
Jest pan bardzo młodym, bo 34-letnim trenerem, a pana ojciec Stefan Lundin jeszcze wcześniej, bo w wieku 27 lat, prowadził ligowy zespół Gefle w 1982 roku!
- Był najmłodszym trenerem w Szwecji w latach 80. Był mój tata i Roy Hodgson, obaj byli wtedy w Allsvenskan najmłodszymi szkoleniowcami. Ja zaczynałem jeszcze wcześniej, ale od pracy w akademiach. Ojciec jest już w tej chwili na emeryturze. Po tym, jak przestał trenować, to był dyrektorem w organizacji piłkarskiej, która współpracowała z klubami w Szwecji.
Rozmawiał Michał Zichlarz
CZY WIESZ, ŻE…
Latem tego roku urodzony w miejscowości Gavle William Lundin był jednym z kandydatów do pracy w Rakowie Częstochowa! Ostatecznie skończyło się na rozmowach, a pracę dalej kontynuował - z marnym skutkiem - Dawid Kroczek. William Stefan Lundin, rocznik 1992, grał w piłkę w młodzieżowych zespołach IFK Goetebrog oraz potem w Gefle IF. Jako trener prowadził w 11 meczach IFK Goeteborg w 2023 roku, a w latach 2024-25 był trenerem Degerfors IF, z którym awansował do szwedzkiej ekstraklasy. Prowadził zespół w 50 ligowych grach.
William Lundin jest zainteresowany pracą w Polsce. Fot.dagerforsif.sk
