Zmieniacie trenerów częściej niż ja bieliznę!

Rozmowa z Bojanem Djordjiciem, byłym młodzieżowym reprezentantem Szwecji, zawodnikiem Manchesteru United, mistrzem Serbii z Crveną Zvezdą, Szkocji z Rangers FC, Szwecji z AIK, Węgier z Videotonem, obecnie ekspertem szwedzkiej telewizji

Przyszłość szwedzkiej piłki rysuje się w jasnych barwach. Z nr 20 strzelec bramki z Polską, 22-letni Hugo Larsson z Fulham. Fot. Maciej Kulczyński/PAP

Przed momentem rozmawiałem z Grzegorzem Mielcarskim, który komentował mecz w polskiej telewizji i mówił o rozczarowaniu grą Polski. A jak pan na to patrzy ze szwedzkiej perspektywy?

- Zgadzam się. Sam miałem większe oczekiwania co do tego, jak zagra Polska. Oczekiwałem większej agresywności, większej intensywności w grze. Na pewno pełny stadion kibiców na to zasługiwał. Brakowało mi struktury gry w waszej reprezentacji, jeśli chodzi o pressing. Polski zespół pozwalał na zbyt wiele szwedzkiej drużynie, w której było przecież tylko kilku graczy z wygranego meczu z Bośnią i Hercegowiną.

Do tego dodajmy dwóch debiutantów, bramkarz Noel Tornqvist i skrzydłowy Alieu Njie…

- Który był naszym najlepszym zawodnikiem. To piłkarz Fiorentiny, który dobrze się prezentuje, ale takiego nowego, młodego gracza nie jest łatwo szybko wkomponować do grania. Gdyby nie postawa Sławomira Abramowicza w waszej bramce, który co najmniej dwa razy kapitalnie interweniował, to wyjechalibyśmy z Polski z trzema, a nie z jednym punktem.

Co jeszcze, jeśli chodzi o szwedzką reprezentację?

- Tutaj wielkie słowa uznania dla selekcjonera Grahama Pottera, który wykonał z drużyną niewiarygodną pracę! To teraz zupełnie inny zespół niż ten, z którym Polska mierzyła się w barażu o awans na mistrzostwa świata, gdzie graliście i prezentowaliście się lepiej i zasługiwaliście na wygraną. Zieliński, Szymański to fantastyczni piłkarze, ale w tej chwili nie macie drużyny. Widać to po ostatnich wynikach, a przede wszystkim grze. Ja natomiast cieszę się, że to my mamy w tej chwili zespół, na który patrzy się z przyjemnością i któremu można ufać.

W Polsce toczy się dyskusja, co dalej z reprezentacją, co z selekcjonerem. Z drugiej strony w ostatnich latach mieliśmy w kadrze tylu trenerów, ile Szwecja w całym XXI wieku, którą prowadziło w tym czasie ledwie siedmiu szkoleniowców, bo Lars Lagerback, Tommy Soderberg, Erik Hamren, Janne Andersson, Daniel Backstroem, Jon Dahl Tomasson i teraz Graham Potter…           

- Zmieniacie trenerów częściej niż ja bieliznę! (śmiech).    

Ale u was w przypadku trenera Pottera wszystko zadziałało świetnie, bo i awans na MŚ, i teraz do Dywizji A Ligi Narodów...

- To prawda i to była znakomita decyzja, bo trener wykonuje z zespołem znakomitą pracę. Kiedy przejmował Szwecję, przed nią były decydujące mecze w barażach o mundial z Ukrainą w Walencji i potem z Polską. Nie miał czasu na działanie, skupił się na motywacji najlepszych graczy przed grą o wynik po to, żeby pojechać na mistrzostwa świata. Teraz w Lidze Narodów miał więcej czasu i co się okazuje? Nie ma znaczenia, jakich graczy desygnuje do grania, bo każdy wie, co ma robić, jakie ma zadania, wszystko jest podporządkowane planowi. Widać pomysł, jest struktura gry. W meczu we Wrocławiu, mimo że Polska ma takich graczy jak Zieliński, Szymański czy Nowak, to Szwecja częściej była przy piłce, to my mieliśmy więcej z gry, to my byliśmy dominującą siłą na boisku. To było zaskoczenie, tym bardziej patrząc na to, jak wszystko wyglądało w meczach u nas w marcu i wrześniu, gdzie to akurat wy mieliście z gry więcej, ale wynik był po naszej stronie.

Przyszłość szwedzkiej reprezentacyjnej piłki widzi pan w jasnych barwach? Dwa lata temu byliście w Dywizji C, a teraz za wami MŚ i awans do elity w Lidze Narodów.

- Tak, przyszłość rysuje się w pozytywnym świetle, a to dlatego, że po prostu mamy dobrych zawodników. Nawet jeśli Viktor Gyokeres nie gra regularnie w Arsenalu, to gdy zakłada koszulkę reprezentacji Szwecji, jest nie do powstrzymania dla rywali. Jest Alexander Isak, który dla Liverpoolu strzelił 7 bramek w 9 meczach w Premier League, jest Yasin Ayari, silny punkt Brighton, czyli wicelidera ligi angielskiej. Jest nasz kapitan, doświadczony Victor Lindelof z Aston Villi. Są też inni, jak młodzi Njie, Nanasi. Przed tą drużyną jest dobra przyszłość; jest wielu utalentowanych graczy, grających w mocnych i renomowanych europejskich klubach, co sprawia, że selekcjoner Potter ma jeszcze większy wybór, a co za tym idzie – łatwiejszą pracę. Ci, których powołuje, nie zawodzą, a jeszcze się rozwijają. Nie zapominajmy też o takim liderze, jak świetny lewonożny Dejan Kulusevski, który wraca po dwóch latach. Jest wiele pozytywów, ale trzeba też twardo stąpać po ziemi i zachowywać piłkarską pokorę.

Grał pan w wielu klubach, od Anglii i Szkocji, od Manchesteru United, Rangers FC, po Serbię czy Węgry, bo Crvena zvezda, Videoton, aż po rodzimą ligę, belgijską Antwerpię czy nawet Chiny. Grał pan gdzieś z polskimi zawodnikami?

- Tak. Przez jakiś czas występowałem w duńskim klubie AGF Aarhus, gdzie występowałem ze środkowym pomocnikiem z Polski, Tomaszem Mazurkiewiczem (grał w Aarhus w latach 2001-05 – przyp. red.). Bardzo dobry piłkarz, a do tego bardzo dobry kolega, którego wspominam bardzo dobrze. Nie wiem, co robi w tej chwili, ale serdeczne pozdrowienia dla Tomka z mojej strony!

Rozmawiał we Wrocławiu Michał Zichlarz


Bojan Djordjic. Fot. Michał Zichlarz


Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się