Zimno, ponuro, nostalgicznie
Wyjazdy na mecze piłkarskiej reprezentacji to w ostatnim czasie bolesne doświadczenie, patrząc pod kątem sportowym. Dlatego tu piszemy przede wszystkim o tym, jak zapamiętamy Bukareszt.
Nad strefą VIP-owską góruje - jak trzeba domniemywać - Gheorghe Hagi. W sobotę wreszcie dał dowód, że wygrywać potrafi też jako selekcjoner.
Wyprawa do Rumunii rozpoczyna się już w piątek o godzinie 21.00 w Tarnowie, gdzie ustalone zostaje miejsce zbiórki dziennikarsko-fotoreporterskiej. Po drodze, minimalnie po północy, zabieramy jeszcze Jaromira Kruka z „Piłki Nożnej”, który w Koszycach raczył się widowiskiem Słowacja – Wyspy Owcze (2:2). Droga trasami naszych południowych sąsiadów oraz bratanków Węgrów przebiega bez większych przygód i niespodzianek. „Schody” zaczynają się na granicy węgiersko-rumuńskiej, gdzie poddani zostajemy kulturalnej, ale bardzo wnikliwej kontroli pojazdu i wszystkich elementów bagażu.
Grzebanie w majtkach
Byłoby to oczywiście do przeżycia, gdyby nie fakt, że jeszcze bardziej nadgorliwa kontrola odbywa się niewiele ponad 100 kilometrów dalej. Otwieranie każdej torby, dotykanie i szczegółowe oglądania każdego elementu wyposażenia, ze szczoteczką do zębów i... bielizną włącznie, w szczerym polu przez kilka jednostek żandarmerii wydaje się nam już grubą przesadą. Nie wiedząc jednak do końca, czego się w Rumunii spodziewać, postanawiamy zacisnąć zęby i spokojnie cały proceder przeczekać. Za okoliczność łagodzącą możemy uznać argument, że po ostatnich tragicznych wydarzeniach w Krakowie „samochody na polskich blachach mają być bardziej szczegółowo sprawdzane”. Jak widać, wieści o tragicznym zamachu sprzed tygodnia dotarły wszędzie...
W połączeniu z licznymi postojami, z planowanego przybycia do rumuńskiej stolicy w okolicach południa, wychodzi nam prawie 16.00 lokalnego czasu (godzina do przodu w porównaniu z Polską). Na stacjach w Rumunii ciężko uświadczyć możliwość zatankowania gazu, jeszcze trudniej zakupić jakąkolwiek prasę. Optymizmem nie napawają także ceny (około 8 zł za litr benzyny 95). Widać, że nie wszędzie wprowadzono program Ceny Paliw Niżej...
„Musimy się zrewanżować”
Północ kraju to obraz nędzy i rozpaczy, jest gorzej niż w Macedonii Północnej 7 lat temu (eliminacje EURO 2020 za Jerzego Brzęczka) czy Bułgarii kilkanaście miesięcy temu (starcie Rakowa z Ardą Kyrdżali w IV rundzie eliminacji Ligi Konferencji). Im dalej od Węgier, a bliżej Bukaresztu, Rumunia jednak zyskuje. Do Polski mimo wszystko nadal jednak daleko. Sam Bukareszt, jak na stolicę blisko 20-milionowego kraju, raczej nie powala. Przeważa szarość, spora część budynków pamięta jeszcze rządy Nicolae Causescu. Na obraz zapewne wpływa też wyjątkowo podła i deszczowa tego dnia pogoda. Na plus - duża liczba i wysoki standard restauracji. – Sześć do zera, tak wysoko nikt nas nie zlał. Dziś musimy się zrewanżować – mówi nam kelner w pizzerii, chwaląc się znajomością z kolegą z Gdańska, gdy informujemy go, że przyjechaliśmy na mecz.
Szarość rumuńskich blokowisk...
Zapraszamy na VIP-y
Na stadion docieramy uberem. Po sprawnym odebraniu akredytacji idziemy zobaczyć, na jakie atrakcje mogą liczyć fani w Rumunii przed meczem kadry. Jest nieźle: dmuchańce, foto budki, sporo gastronomii, możliwość wzięcia udziału w licznych konkursach, sprawdzenia umiejętności strzeleckich – niby standard, ale tu wygląda to wyjątkowo pozytywnie. Podchodząc pod stadion można przeżyć deja vu z Warszawy – to sklonowana, minimalnie gorsza wersja Narodowego (choć wybudowanego taniej). W środku robi się ciekawie: w sposób nieplanowany trafiamy na sektor VIP i... nikt nie potrafi nam wskazać, jak się przenieść na trybunę prasową. Co więcej: absolutnie nikt nas stamtąd nie wygania. Przy wykwintnie przygotowanych daniach jeden z ochroniarzy nie pyta o opaski czy identyfikatory; z uśmiechem informuje jedynie, że wszystko będzie ciepłe za 15 minut.
– Dziękujemy. A jak przejść na sektory prasowe? - pytamy.
– Tego nie wiem (po dłuższym zastanowieniu), ale… możecie sobie usiąść tutaj – wskazuje na jedną z VIP-owskich lóż.
W kontraście do wcześniejszych kontroli drogowych - zaskoczenie pozytywne; przed meczem na National Arena z akredytacją dziennikarską możemy wejść właściwie wszędzie, łącznie z... ławkami rezerwowych, nikt o nic nie pyta i niczego nie sprawdza. Ot, Rumunia. Panujący wszędzie chaos jest całkiem sympatyczny, ale w końcu trafiamy na nasze miejsca.
Przed meczem siedziałem tam, gdzie Lewandowski (od 70. minuty)...
Kiedyś to było...
Stricte sportowo daje się wyczuć, że Rumuni tęsknią za sukcesami przełomu XX i XXI wieku chyba jeszcze bardziej niż my za Orłami Górskiego, choć przecież ich największe sukcesy to tylko ćwierćfinał mundialu 1994 w USA oraz taki sam rezultat na EURO 2000. Teraz o takich sukcesach mogą jedynie pomarzyć, podobnie zresztą jak my… - Jesteśmy w głębokiej zapaści reprezentacyjnej i klubowej – mówią nam miejscowi dziennikarze. Ci sami, którzy po ostatnim gwizdku będą się sobie rzucać w ramiona.
Konfrontacja 58. drużyny w rankingu FIFA z 37. w pierwszej połowie nie przynosi celnego strzału i mocno rozczarowuje. Kiedy po zmianie stron Rumuni zadają nam dwa ciosy (a mogli więcej), ponad 45 tysięcy fanów zaczyna nieść drużynę głośnym dopingiem: „Romanija, Romanija…”. Stać nas na odpowiedź w postaci tylko jednej bramki. Rumuni wygrywają pierwszy mecz w tej edycji Ligi Narodów, zachowują szansę na wyprzedzenie nas w tabeli i skazanie na baraże o utrzymanie.
Klasy nie kupisz
Na koniec jeszcze o bardzo smutnym obrazku. Przegrywanie i kiepska gra są wpisane w ryzyko każdego sportu. Są lepsze i gorsze czasy. Reprezentacja akurat ma te drugie. Przegrywać jednak też trzeba umieć, sportową klasę trzeba umieć pokazać także poza boiskiem. Tej, z bardzo nielicznymi wyjątkami, znów zabrakło jednak reprezentantom Polski, którzy przeszli po meczu przez strefę mieszaną dla dziennikarzy bez zamiaru zatrzymania się choćby na kilka sekund, okazując butę, arogancję, wyższość i potworne zlekceważenie.
Panowie piłkarze – w ten sposób pokazujecie gest Kozakiewicza nie tylko dziennikarzom (choć oczywiście też), którzy przemierzają setki kilometrów, aby oglądać i opisywać wasze marnej jakości występy, ale przede wszystkim kibicom. Pozytywnym wyjątkiem był Robert Lewandowski, z czego efektami możecie zapoznać się w innym miejscu. Jak widać inni nie dorównali i nigdy nie dorównają mu nie tylko na boisku. Przykre...
