Żelki nie są potrzebne

Co zgrupowanie pojawiają się pytania dotyczące pana przyszłości w reprezentacji i ewentualnego „last dance”. Jak jest teraz?

– Od ostatniej konferencji nic się nie zmieniło. To było tylko cztery tygodnie temu, więc nie powiem niczego nowego. Pod tym względem to nie jest jeszcze czas, by o tym mówić i żebym coś klarownego powiedział.

Za nami sezon zasadniczy w MLS, gdzie zagrał już pan trochę spotkań – dokładnie 19, zdobywając 9 bramek. Jak pan ocenia swój dotychczasowy pobyt za Oceanem?

– Jestem bardzo szczęśliwy z tego, jak się żyje w Chicago, jak wygląda tam życie oraz treningi. Awansowaliśmy do play offu, więc to, co było w planach, zrealizowaliśmy. Jestem zadowolony z tego miejsca, dobrze się tam czuję – może poza pierwszymi tygodniami, gdy odczuwałem odległość, dystans, nową rzeczywistość... Z każdym tygodniem jestem jednak coraz bardziej zaskoczony tym, jak wygląda życie w Stanach. Nie sądziłem, że w Chicago żyje się aż tak dobrze. Pozytywnie zaskoczyła mnie tam pogoda! (śmiech) Widzę dużo możliwości. Jakiś czas temu miałem pewne wątpliwości czy pytania, ale teraz mogę na nie odpowiedzieć: jestem szczęśliwy z miejsca, w którym jestem. Przychodząc w trakcie sezonu, zdawałem sobie sprawę, że będzie to wyboista droga. Najważniejsze jednak, że doszliśmy do play offu, teraz trzeba grać na najwyższym poziomie i dać to, co ma się najlepszego. Mam nadzieję, że zrobimy krok do przodu, że zaczniemy jeszcze lepiej grać. Przenosząc się do Chicago, miałem na jego temat wyobrażenie... medialne, a rzeczywistość pokazała, że jest dużo, dużo lepiej.

A odnośnie hasła „jetlag”, które pojawiło się podczas poprzedniego zgrupowania...

(chrapanie)

… czyli jest! (śmiech) Powiedział pan, że w trakcie pierwszego meczu jeszcze go pan odczuwał. Czy teraz pojawiła się jakaś modyfikacja planu, aby być lepiej przygotowanym do sobotniego spotkania z Rumunią?

– To zgrupowanie jest trochę inne. Przyjechałem dzień wcześniej, a mecz jest dzień później. Porównując te dwa zgrupowania, poprzednio przybyłem na nie po trzech miesiącach bycia w Stanach, a niebycia w Europie. Teraz minęły cztery tygodnie i to też ma wpływ. Pierwszy raz zawsze jest najcięższy. Pierwsze cztery dni były OK, ale piąty faktycznie był wtedy słabszy. Gdy wróciłem wtedy do Chicago, nie odczułem tak tego – choć jeśli chodzi o zmianę czasu, chyba łatwiej jest udać się tam niż tutaj. Porównując wtedy z teraz wydaje mi się, że tym razem będzie lepiej – praktycznie od niedzieli jestem w Europie. Spałem dobrze, nie brałem żadnych nasennych pigułek czy żelków (śmiech). Mój organizm był zmęczony o w miarę normalnej godzinie i chyba łatwiej adaptuje się do zmiany czasu. Za pierwszym razem myślałem o tym chyba częściej niż powinienem, a tym razem wewnętrznie i mentalnie czuję, że to będzie łatwiejsze. To nie jest dla mnie coś nowego, przeżyłem to już i wiem, jak sobie z tym poradzić – lub chociaż zmarginalizować.

Zanotował pan kilkutygodniową serię bez gola w MLS, ale w dwóch meczach przed zgrupowaniem zdobył pan trzy bramki. Jak pan, doświadczony napastnik, radzi sobie z takimi okresami niemocy?

– Nie czułem żadnej presji. Mam wrażenie, że im więcej meczów bez bramki... tym łatwiej się gra, bo oczekiwania są coraz mniejsze (śmiech). Chyba pierwszy raz spotkałem się z takim uczuciem i muszę powiedzieć, że wcale nie było ono takie złe! (śmiech) Wiadomo, że gdy z każdym meczem strzelasz gole seryjnie, a potem w jednym, dwóch nie trafisz, wtedy zaczyna się presja. Ale gdy ona się wydłuża... to mam wrażenie, że jest coraz łatwiej. Nie miałem więc poczucia frustracji, ale to może dlatego, że jestem w Stanach, trochę daleko, inaczej podchodzę do pewnych rzeczy. Wiedziałem więc, że prędzej czy później to nastąpi. Wiedziałem, że są mecze, w których trzeba być gotowym, a są też takie, które po prostu trzeba wygrać i zrobić wszystko dla drużyny.

Polska w najbliższych meczach ma jeszcze szanse, by zająć 2. miejsce i zapewnić sobie drugi koszyk w eliminacjach Euro, ale będzie o to niezwykle trudno. Jak pan patrzy na tę prawdopodobną komplikację?

– Największe znaczenie ma losowanie. Możesz być w drugim koszyku i trafić na taką drużynę z trzeciego koszyka, która ci nie leży. Mamy wciąż szanse na drugi koszyk, zostały dwa mecze w Lidze Narodów. Ciągle myślimy o nim – że będzie, bo w teorii dzięki niemu zawsze powinno być łatwiej. Ale czy faktycznie tak się stanie, okaże się po losowaniu. Wiadomo, że dzisiaj reprezentacje się zmieniają. Drużyna, która teraz wygląda słabo, za pół roku czy rok może grać zupełnie inny futbol. To jest zmienne i sztuką jest, by cały czas prezentować odpowiedni poziom. A jeśli jest słabszy okres - szybko wrócić na właściwe tory. Trzeba skupić się na Lidze Narodów i tym, by zdobyć punkty w najbliższych meczach.

Czy ma pan wrażenie, że w najbliższych meczach gracie nie tylko o punkty, ale... o coś więcej? Nie ma co ukrywać, że kadra zanotowała ostatnio regres, atmosfera wokół się pogorszyła...

– Nie, mam poczucie takie, że zostały nam dwa mecze, a w poprzednich punkty nam uciekły. Teraz, mając pierwsze spotkanie na wyjeździe, jedziemy tam, by wygrać. Rumunia u siebie na pewno będzie dużo groźniejsza i to będzie cięższy mecz niż ten pierwszy. Wiemy jednak, że w obu spotkaniach jesteśmy w stanie zdobyć punkty i tak do tego podchodzimy. Mecze reprezentacji zawsze są prestiżowe i dla nas nic się tu nie zmienia. Oczywiście, bywają momenty, że mamy słabszą formę i gramy gorzej, ale zaraz się to może zmienić i z kolejnym starciem będzie to lepiej wyglądało. Każda drużyna ma różne okresy. Mam nadzieję, że najbliższe mecze będą na naszym optymalnym poziomie.

Notował Piotr Tubacki