Wypuszczony finał

W jaki sposób można wypuścić z rąk finał Pucharu Polski, pokazał w czwartek wieczorem w Częstochowie GKS Katowice. Mieć dwa gole przewagi grając na wyjeździe, a potem w kilka minut po przerwie wszystko stracić, nie wychodząc faktycznie z szatni, to woła o pomstę do nieba! Ekipa z Katowic sama sobie jest winna, że tak wszystko zaprzepaściła i że to nie ona, a rywal zagra 2 maja z Górnikiem na PGE Narodowym. Jasne, można dyskutować nad decyzjami słabego arbitra, jakim jest Karol Arys, ale nie można tak grać, jak w drugiej połowie zaprezentowała to GieKSa. Walczyła do końca, doprowadziła do dogrywki, karnych, ale celu nie osiągnęła. 

Tutaj nasuwa mi się taka uwaga. Kiedy rozmawiałem z trenerem Górnika, Michalem Gasparikiem co do składu zabrzan na mecz w półfinale Pucharu Polski z Zawiszą, to jasno podkreślał, że nie będzie żadnego kombinowania, a wystawi najmocniejszy skład. Z trzecioligowcem zagrali ci sami piłkarze, którzy w Wielką Sobotę pokonali Cracovię w lidze trzema bramkami. Jedyna zmiana była wymuszona, bo Maksym Chłań za kartki grać w Bydgoszczy nie mógł (zastąpił go Lukas Ambros). Słowacki szkoleniowiec nie kombinował nawet z bramkarzami. Grał i gra mający ostatnio dobry okres Marcel Łubik. 

Rafał Górak, niestety, takiego luksusu nie miał. Nie mógł postawić na pauzującego za kartki Rafała Strączka, który ma dobry okres - w 11 grach w tym roku wpuścił tylko 8 bramek, zachowując w czterech z nich czyste konto. Musiał zagrać Dawid Kudła, niewystępujący od września, który w 10 meczach w tym sezonie wpuścił w sumie już 24 bramki. Jasne, to nie doświadczony golkiper jest winien temu, co było w czwartek w drugiej połowie przy Limanowskiego. W przypadku katowiczan szkoda, że tak się wszystko nieszczęśliwie potoczyło... 

Nie będzie pierwszego finału dla GKS Katowice od blisko 30 lat, a konkretnie od 1997 roku, kiedy przegrali w Łodzi w decydującej grze z Legią 0:2. W dużej mierze sami są sobie winni, że nie zagrają z Górnikiem w finale marzeń dwóch górnośląskich drużyn na Narodowym. Przyznaję - żałuję, że nie będzie takiego finału 2 maja…

Drugim finalistą został Raków i dla częstochowian to już czwarty finał od sezonu 2020/21, kiedy po raz pierwszy triumfowali w tych rozgrywkach, pokonując w Lublinie Arkę 2:1. Obronili potem trofeum, pokonując już w Warszawie na Narodowym Lecha 3:1, a w 2023 przegrali z Legią w serii „jedenastek ” . Finał, wywalczony w takich niesamowitych okolicznościach, jak w starciu z GKS, po dramatycznym meczu, zwrotach akcji i karnych, to duży sukces częstochowian i trenera Łukasza Tomczyka. Być może pomoże to też drużynie w lidze, gdzie - na razie - jest odległa szósta pozycja, niesatysfakcjonująca pod Jasną Górą nikogo. Puchar Polski może być pocieszeniem, jak dla Legii rok temu. Tyle tylko, że zabrzanie też mają chrapkę na triumf w rozgrywkach, w których nie wygrywali od 1972 roku. Od tego czasu przegrali zaś trzy razy: w 1986 z GieKSą na Śląskim, w 1992 z Miedzią, a w 2001 z Polonią Warszawa. Teraz ma być inaczej!

Trener Michal Gasparik na Słowacji, ze swoim Spartakiem Trnava, trzy razy przez 4,5 roku pracy zdobywał Puchar Słowacji. Ma też wielką ochotę na to samo w Polsce. W połowie marca Górnicy pewnie pokonali Raków u siebie w lidze 3:1. Finał Pucharu Polski to będzie jednak zupełnie inna historia!