Trzeba rozliczać z błędów

Rozmowa z Pawłem Golańskim, byłym obrońcą reprezentacji Polski, mistrzem Europy juniorów z 2001 roku

Nie tylko Jan Bednarek nie zawsze był skuteczny w starciach z Viktorem Gyoekeresem w naszej „szesnastce”. Fot. Mateusz Porzucek / Press Focus

Remis 1:1 ze Szwecją powinien kibicom dawać satysfakcję?

- Trzeba obiektywnie spojrzeć, z jakim rywalem graliśmy. Szwedzi oczywiście mieli mnóstwo zmian w wyjściowym składzie, ale są teraz w takim momencie, gdzie dużo rzeczy im wychodzi. I tak było również teraz. Natomiast uważam, że Polacy zagrali bardzo przyzwoity mecz. Oczywiście nie ustrzegli się błędów. Widzieliśmy wszyscy, że te błędy były czasami bardzo proste, takie, które się nie powinny zdarzać. Natomiast ja widzę punkt zaczepienia, przede wszystkim co do doboru składu przez trenera Urbana. Postawił wszystko na jedną kartę - by pokazać, że ci młodzi, którzy zostali powołani, mogą być silnym punktem naszej reprezentacji. A co do tego, że ogólnie ta Liga Narodów nam nie wyszła, chyba wszyscy jesteśmy zgodni.

„Chcieliśmy próbować, szukać innych rozwiązań. A za to czasami się płaci” - tak w skrócie trener Urban podsumował to, o czym pan mówi – z jednej strony młodość, z drugiej błędy. Słusznie mówił?

- Wprowadzenie młodych zawodników to nie jest sytuacja, która się odbywa tylko w reprezentacji Polski. Patrzmy, co się dzieje u innych, choćby Szwecji. W meczu we Wrocławiu debiutował Alieu Njie. Pamiętam tego zawodnika z meczu młodzieżówek Polski i Szwecji w Katowicach. Nie pokazał wtedy absolutnie nic. Tymczasem w dorosłej kadrze, w otoczeniu doświadczonych reprezentantów ujawnił się jako ktoś, kto może coś do kadry wnieść. My też musimy być gotowi na to, że będziemy zmieniać pokolenie, młodzi muszą dostawać szanse. Ale nie może to być wytłumaczenie słabych wyników. Nie tędy droga. Trzeba rozliczać zawodników z błędów.

Ustaliliśmy, że wynik w LN nie broni trenera Urbana. A fakt wyszukania licznych nowych kadrowiczów?

- Myślę, że powołania „za formę” to rzecz w reprezentacji oczywista, bez względu na wiek piłkarza, klub albo ligę, w jakiej gra. Nikt nie powinien dostawać powołania wyłącznie „za zasługi”, choć normalną rzeczą jest, że każdy trener – klubowy i reprezentacyjny – może mieć swoich faworytów, do których ma zaufanie i przekonanie, że go nie zawiodą.

Wygrani listopadowego dwumeczu?

- Bezwzględnie Kacper Potulski, numer 1 tych spotkań. Świetny chłopak, który nie boi się grać w piłkę, mocny charakter na boisku, wchodzący w kontakt, mocny w potyczkach „jeden na jeden”. To może być piłkarz, który zostanie liderem naszej defensywy, pewniakiem w duecie środkowych obrońców.

Bardziej w miejsce Jana Bednarka czy Jakuba Kiwiora?

- Wydaje mi się, że bardziej jako prawy stoper. Ze Szwedami Bednarek grał obok niego i – moim zdaniem - wyglądało to OK. Nawet miałem wrażenie, że Potulski zachowuje się jak bardzo doświadczony zawodnik i niejednokrotnie też ratował skórę Bednarkowi! Ale ta współpraca ogólnie wyglądała na dobrym poziomie. Natomiast w kolejnych meczach do oceny selekcjonera zostaje to, kto w danym dniu jest w formie i może dać reprezentacji jak najwięcej.

Kogo by pan jeszcze na to symboliczne „podium zwycięzców” dorzucił?

- Oskar Kubiak, który zagrał bardzo przyzwoite mecze. Nie wybitne, ale poprawne. A pamiętać, że ten chłopak rok temu grał na poziomie ledwie trzeciej ligi.

I na innej pozycji niż w reprezentacji.

- Dokładnie. A teraz wyszedł, zagrał i nie było widać, że jest jakaś dysproporcja między nim a piłkarzami ze Szwecji. No i wymieniłbym jeszcze Adriana Benedyczaka. Znalazł się w dobrej sytuacji, dołożył odpowiednio nogę, ładną bramkę zdobył. Czegóż więcej chcieć od napastnika?

Z tyłu głowy trzeba mieć, że Robert Lewandowski wiecznie grać nie będzie. Więc przyjdzie wybierać między Benedyczakiem a Żukowskim, sprawdzanymi na dwóch ostatnich zgrupowaniach. Komu bliżej?

- W tym momencie Benedyczakowi, bo strzelił bramkę. I to będzie jego mocny argument na kolejnym zgrupowaniu. Ale „Żuko” w lidze gra bardzo dobrze, jest skutecznym piłkarzem, zrobił ogromny progres, jeżeli chodzi o zachowania na boisku. Natomiast pamiętajmy, że teraz przed nami długa przerwa od gier reprezentacyjnych. Trzeba przez ten czas podtrzymać formę, żeby nie być „meteorem”, który tylko przeleci przez kadrę i zniknie. Oczywiście są momenty w karierze każdego napastnika, że – mimo regularnej gry – strzela nieco mniej goli. I to też jest sztuką oceny przez trenera i jego sztab, czy taki „przyblokowany” napastnik będzie przydatny.

Dlaczego nie umiemy bronić stałych fragmentów?

- Bardzo źle to wyglądało, to fakt. Powiem więcej: na poziomie reprezentacyjnym to się zdarzyć nie powinno. Po jednym, drugim rzucie rożnym czy wolnym, powinna nastąpić reakcja samych zawodników na murawie, żeby przy kolejnym inaczej się ustawić, inaczej zareagować i wybronić taką sytuację. A ja tej reakcji nie widziałem. I nie będę bronić sztabu szkoleniowego, bo on też za to bierze odpowiedzialność. Najbardziej jednak zabrało mi lidera mentalnego na boisku.

Widzi pan kogoś w tej grupie, kto mógłby nim zostać?

- Powinno go samodzielnie wykreować boisko i szatnia. Patrząc na tę jedenastkę, która była na boisku, najwłaściwszy wydaje się Bednarek.

Ale chyba tego w charakterze nie ma.

- Nie wiem, czy nie ma. Osobiście się nie znamy, gdzieś tam się tylko mijaliśmy. Natomiast skoro nie ma „autokreacji” takiego lidera w grupie, może potrzebne jest narzucenie pewnych rzeczy i obowiązków przez trenera. Nawet jeżeli ty jako piłkarz nie jesteś osobą głośną, czy nie masz cech przywódczych, to są momenty na boisku, kiedy musisz zareagować - ze względu na doświadczenie i pozycję w szatni. Na miejscu trenera od takiego zawodnika oczekiwałbym reakcji i mu o tym przed meczem przypominał.

Pan zgrupowań reprezentacyjnych przeżył wiele. Rozumiem, że praca nad stałymi fragmentami w ofensywie i defensywie to stały element przygotowania do meczu?

- Oczywiście. To również ważny element odprawy i myślę – choć na niej nie byłem – że nie zaniedbano go i tym razem. Ale jeszcze ważniejsza jest, moim zdaniem, owa reakcja zawodników na to, co się dzieje w grze. I tej właśnie reakcji – jak mówiłem - mi zabrakło. U zawodników, ale też na przykład u trenera od stałych fragmentów gry. Jeżeli jeden, drugi, trzeci jest wykonywany podobnie i piłka dociera do gracza na długim słupku, stosowny komunikat – „przesunąć kogoś tak, by nie było wybloków” - powinien pójść z ławki. Dziś sztaby są bardzo rozbudowane, a mam wrażenie, że takiej podpowiedzi mogło zabraknąć.

Pogadaliśmy o kulejącej defensywie. W środku pola z kolei kibic chyba musi się modlić o wieczne zdrowie Piotra Zielińskiego. Oba mecze dobrze pokazały różnicę między jakością naszej gry, gdy jest na boisku i gdy go nie ma...

- To, że ma ogromną jakość, wszyscy wiemy. Sami zawodnicy po prostu lepiej się czują, gdy występuje, bo wiedzą, że w ciężkich momentach się pokaże, weźmie grę na siebie, „rozrzuci” piłkę. To zawodnik, który cały czas chce być pod grą, w trudnych chwilach daje trochę wytchnienia kolegom. Myślę, że będziemy musieli jeszcze trochę poczekać, żeby piłkarz o podobnej charakterystyce się pojawił w kadrze.

Jan Urban już sięgnął po grono graczy z młodzieżówki, która w czerwcu ma swoje finały mistrzostw Europy i będzie grać m.in. o udział w igrzyskach olimpijskich. Drużynę narodową czekają w tym czasie mecze o EURO 2028. Jak pogodzić personalne interesy obu ekip?

- Trzeba do tego podejść racjonalnie, zastanowić się, co dla nas jest priorytetem. Ja uważam, że chłopcy, którzy wywalczyli świetny wynik w U-21, powinni mieć możliwość kontynuacji wykonanej roboty. Oczywiście pierwsza reprezentacja zawsze będzie najważniejsza. Natomiast ja bym nie chciał, żeby to były „powołania dla powołania”, żeby ci zawodnicy z U-21, którzy mogliby odegrać kluczową w niej rolę, przyjeżdżali na pierwszą kadrę i nie grali, siedząc na ławie. To by był nonsens. Myślę więc, że niezwykle ważna w tej całej układance będzie rozmowa między selekcjonerem a Jerzym Brzęczkiem, żeby znaleźć racjonalne rozwiązanie.

No to na koniec sakramentalne: Jan Urban pracuje dalej z kadrą - tak czy nie? A jeśli nie, to poproszę o konstruktywne wotum nieufności, czyli wskazanie następcy.

- Kurczę, ciężko mi odpowiedzieć na oba te pytania. Naprawdę ciężko mi stwierdzić czy tak, czy nie. Z jednej strony - wynik jest słaby. Z drugiej - ten ostatni mecz pokazał, że trener odważył się postawić na młodych, a oni – mam nadzieję – będą dawać radę. Wydaje mi się, że dni trenera Urbana mogą być policzone. A temat następcy? Jeżeli miałoby dojść do zmiany, to trzeba znaleźć takiego selekcjonera, który dostanie duży kredyt zaufania, przyjdzie ze swoimi ludźmi i będzie mieć pomysł na to, jak kadra ma grać.

Jan Urban nie miał tego pomysłu?

- Nie mogę tak powiedzieć. Mecz ze Szwecją był przyzwoity w ofensywie, dużo składnych akcji, dużo dobrych sytuacji. Jeżeli mam za coś skrytykować selekcjonera, to za nijaki rewanżowy mecz z Rumunią i za spotkania z Bośnią, w których nie zaznaczyliśmy swojej przewagi.

Rozmawiał Dariusz Leśnikowski

 Paweł Golański i jego krytyczne spojrzenie na Biało-czerwonych. Fot. Łukasz Sobala / Press Focus

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się