Trudno o optymizm

Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności, przy Limanowskiego teoretycznie powinni się cieszyć z jednego punktu (1:1) uratowanego w 97 minucie. Spotkanie z wyjątkowo słabym Widzewem obnażyło wszystkie problemy, z jakimi w tej rundzie mierzy się drużyna Łukasza Tomczyka.

Nieprzemyślane decyzje

Z każdą stratą punktów liczba wierzących w to, że 37-letni szkoleniowiec jest w stanie opanować szatnię i poprowadzić Raków do sukcesów topnieje i po Wielkanocy jest ona jeszcze mniejsza. Jak od środka radzi sobie z ego zawodników trener, którego dotychczasowym szczytem było prowadzenie I-ligowej Polonii Bytom? Nie wiemy, bo tego nie widać. Jednak już tylko to, co na wierzchu, nakazuje myśleć, że dobrze nie jest. W starciu z Łodzianami Tomczyk zdecydował się na dość eksperymentalne zestawienie, z Kacprem Trelowskim na bramce, mającym problemy ze stabilizacją formy po kontuzji Zoranem Arseniciem w obronie oraz młodym Isakiem Brusbergiem na dziesiątce. Żaden z nich nie dotrwał do końca meczu, dwóch ostatnich opuściło plac gry jeszcze w trakcie pierwszej połowy.

O ile postawienie na Chorwata było suwerenną decyzją szkoleniowca, wszak to on najlepiej wie, kto w jakiej jest formie, obserwując piłkarzy codziennie na treningach, to już brak reakcji na jego nieprzemyślane poczynania boiskowe pod wątpliwość stawia jego kompetencje. Arsenić od początku był wyjątkowo "elektryczny", już w 22 minucie złapał żółtą kartkę, krótko po niej mógł/powinien (niepotrzebne skreślić) dostać kolejną, ale wyjątkowo słabo prowadzący spotkanie Paweł Raczkowski jeszcze mu darował. To, że moment, w którym Arsenić wyleci z boiska za kolejną kartkę, jest tylko kwestią czasu, widzieli chyba wszyscy na stadionie poza sztabem trenerskim. W 36 minucie kapitan Rakowa „dopełnił dzieła”, otrzymał drugie żółtko i na ponad połowę meczu osłabił zespół. Pociągnęło to również zejście Brusberga, bo na obronę musiał wejść Stratos Svarnas. Tu też pojawia się pytanie, dlaczego Grek - skoro był zdrowy (zagrał do końca strzelając bramkę na wagę remisu) - nie grał od początku? W klubie już wcześniej pojawiały się poważne zarzuty co do prowadzenia i właściwego reagowania przez trenera w czasie meczów.

To się nie broni

Choćby wykazać się maksimum dobrej woli i nie wiadomo jak mocno trzymać kciuki za Łukasza Tomczyka, to jednak wydaje się, że prowadzenie Rakowa zwyczajnie go przerosło. Dziesięć punktów w dziewięciu meczach jest najbardziej obrazowym, a zarazem bolesnym dla kibiców podsumowaniem jego dotychczasowej kadencji. Bilans dwóch zwycięstw, czterech remisów i trzech porażek wygląda bardzo kiepsko, a jeśli dodamy do tego mecze w Pucharze Polski oraz Lidze Konferencji będzie on po prostu katastrofalny: 2-5-5! Półtora dobrego meczu (z Pogonią oraz pierwsza połowa w Lubinie) na dwanaście to trochę za mało na drużynę z mistrzowskimi aspiracjami...

Raków do przerwy sobotniego meczu prezentował się fatalnie. W oczy raził brak pomysłu na grę, brak strzałów celnych, jak i niecelnych (od biedy można zaliczyć jeden Patrykowi Makuchowi). Podsumowując całe spotkanie można na siłę szukać pozytywów i stwierdzić, że Częstochowianie pokazali charakter, grali do końca i w nagrodę uratowali punkt, grając 75 minut jednego zawodnika mniej (sędzia drugą połowę przeciągnął o kwadrans). Przedłużona została również seria meczów bez porażki z Widzewem – od czasu powrotu do ekstraklasy Raków jest prawdziwym katem łódzkiego klubu – na osiem prób wygrywając pięć spotkań oraz trzy remisując. Można też budować narrację na tym, że u siebie Raków Tomczyka nie przegrywa, a strzelona przez Frana Alvareza bramka była pierwszą straconą w Częstochowie przez Raków w tej rundzie. Wreszcie, że mecze po przerwie reprezentacyjnej za Papszuna zawsze kończyły się porażkami, więc remis to w zasadzie progres.

Sądny czwartek

Wszystko to jednak pocieszenia dość marne i mocno naciągane. O mistrzostwie Polski chyba nikt już w Częstochowie realnie nie marzy, a na pewno bałby się to powiedzieć na głos w obawie przed salwą śmiechu. Z taką grą i częstotliwością przyrostu punktów wydaje się wręcz, że jedyną szansą na zagranie w kolejnym sezonie w europejskich pucharach będzie Puchar Polski. W czwartek przed Tomczykiem najważniejszy mecz w dotychczasowej karierze. Jeśli odpadnie w półfinale z GKS-em Katowice  jest mocno prawdopodobne, że po sezonie przy Limanowskiego się z nim pożegnają.

Mariusz Rajek

OCENA MECZU ⭐ ⭐ ⭐

◼ Raków Częstochowa – Widzew Łódź 1:1 (0:0)

0:1 – Alvarez, 90+4 min (asysta Bergier); 1:1 – Svarnas, 90+7 min (asysta Diaby-Fadiga)

RAKÓW: Trelowski 6 (67. Zych 6) – Arsenić 0, Racovitan 6, Dawidowicz 7 – Ameyaw 5, Struski 6 (67. Bulat 5), Repka 4, Silva 5 – Makuch 6 (84. Diaby-Fadiga niesklas.), Brusberg 5 (38. Svarnas 7) – Brunes 5(84. Rocha niesklas.) Trener Łukasz TOMCZYK. Rezerwowi: Żołneczko, Mosór, Napieraj, Tudor, Bulat, Ilenić, Mircetić, Ivi Lopez.

WIDZEW: Drągowski 6 – Żyro 5 (46. Krajewski 6), Wiśniewski 4, Visus 6, Kozlovsky 6 – Alvarez 7, Selahi 5, Shehu 5 (77. Baena niesklas.) – Kornvig 5, Fornalczyk 6 (90. Pawłowski niesklas.) – Zeqiri 5 (66. Bergier 7). Trener Aleksandar VUKOVIĆ. Rezerwowi: Kikolski, Andreou, Czyż, Ilić, Isaac.

Sędziował Paweł Raczkowski (Warszawa) – 2. Asystenci Paweł Sokolnicki (Warszawa) i Filip Sierant (Warszawa). Czas gry 107 min (47+60). Widzów 5500. Żółte kartki: Arsenić (22. faul) – Visus (70. faul), Baena (90+9. dyskusje), Drągowski (90+11. dyskusje). Czerwona kartka Arsenić (36, druga żółta)