Troska różnie podpowiada

CZADOBLOG - Paweł Czado

Tylko ktoś mający problem ze wzrokiem nie dostrzegłby, że mijający rok był wyjątkowo nieudany dla reprezentacji Polski. Na szczęście udało się uratować nadzieję, że w następnym będzie już inaczej. Czasem zdarza się, że trzeba spaść nisko, żeby potem się wdrapać. A przecież Polska nie spadła i może wdrapywać się z lepszej pozycji wyjściowej niż niektórzy mogliby przypuszczać. Zauważam, że niektórym to nie w smak, chcieliby zwolnienia Jana Urbana już teraz. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie, bo widzę sens w kontynuacji jego pracy. 

Problemem jest narastająca w obecnym świecie potrzeba natychmiastowości. Mamy to w życiu codziennym. Nie działa - wymienić, znów nie działa - znów wymienić. Do skutku. W piłce nożnej tak to jednak nie funkcjonuje. Żeby coś powstało, potrzebny jest na to czas i cierpliwość. W naszym wypadku tym większa, że nie chodzi o nietrafne koncepcje trenerskie, ale o zmęczenie materiału i zmianę generacyjną. Tymczasem niektórzy przypominają mi rozżalone dzieci, które chcą postawić wymyślną budowlę z klocków, ale im nie wychodzi więc z wściekłością rozrzucają je po pokoju, nie mając zamiaru ich sprzątać, bo od tego jest PZPN. Cóż; mnie wcale nie zależy na niekończących się kłótniach o to, jaka ma być reprezentacja, stąd mój pojednawczy ton. Bo przecież o dobrze grającej reprezentacji marzą zarówno ci, którzy rozwaliliby w tej chwili wszystko, jak i ci, którzy uważają, że to jedynie powrót do punktu wyjścia, czyli wielkiej nauki dla zupełnie nowego selekcjonera. Już to przerabialiśmy, czy naprawdę stać nas, żeby nie wyciągać wniosków?

Oczywiście: nie ma co ukrywać, że w obecnej grze reprezentacji jest mnóstwo chaosu, ale czyż nie lepiej, że w rozgrywkach Ligi Narodów niż w eliminacjach Euro? Samo się nie zrobi, nie poprawi, kiedyś musi się dać na to szansę. Wcześniej były od tego mecze towarzyskie, ale ich zabrakło i obecny system sprawia, że zawsze grasz o coś. Silniejsze reprezentacje z trudem sobie z tym radzą, a co dopiero nasza... Niemniej warto dostrzegać nie tylko fakt, że szklanka jest do połowy pusta, ale i fakt, że jest do połowy pełna. Remisowy mecz ze Szwecją przynosi pozytywy. Myślę przede wszystkim o postaciach, które w przyszłości mogą stać się pierwszoplanowymi elementami reprezentacji. Cóż, wszyscy chcemy tego samego, ale chyba różnymi metodami. Niektórzy marudzą, że straciliśmy szansę na rozstawienie z drugiego koszyka i załamują ręce, jakby to był koniec świata. 

Nie ma co ukrywać, że w grze reprezentacji jest wiele chaosu, ale lepiej że w rozgrywkach Ligi Narodów niż eliminacjach Euro. Fot.  PAP/Maciej Kulczyński

Otóż nie jest! To nie koniec świata. Nie ubrałeś swetra w Beskidy? Trudno. Jeśli się postarasz, możesz wejść na Szyndzielnię bez niego. Koszyki, koszykami, ale - szanujmy się. W drugim koszyku znajdują się Walia, Serbia, Czechy, Turcja, Szwajcaria, Szwecja, Austria, Irlandia Północna, Słowenia, Bośnia i Hercegowina i Irlandia. Który z tych zespołów jest poza zasięgiem reprezentacji Polski? Nie w przyszłym roku - kiedy powinna być coraz lepsza. Teraz! Moim zdaniem z każdym z tych zespołów Polska ma realne szanse. To dla Biało-czerwonych nie jest w moim mniemaniu wyższa półka, ale jednak ciągle ta sama. Samo oczywiście nic nie przyjdzie. Trzeba wygrywać. Polska - z Janem Urbanem w roli selekcjonera - jest w stanie awansować na Euro. Dopiero kiedy okaże się, że nie - można wyciągać wnioski. Wszystko co wcześniej jest jedynie wrogiem konsekwencji, a nie genialną intuicją. 

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się