Szwedzka wtopa siły doda

Choć sport, a zwłaszcza piłka nożna - z całym szacunkiem do innych dyscyplin, ale żadna z nich nie jest w stanie wygenerować w Polsce zapotrzebowania 300 tysięcy zainteresowanych kibiców, chcących bezpośrednio uczestniczyć w meczu (według danych PZPN) - potrafi wykreować skrajne odczucia, to cały czas zastanawiam się, czy rzeczywiście w polskich realiach jest ktoś, kto zaplanował taki przebieg wydarzeń, tj. scenariusz takiego meczu.

Według sekretarza generalnego PZPN Łukasza Wachowskiego brak awansu Polski do World Cup 2026 spowoduje poważny deficyt finansowy w funkcjonowaniu związku. W istocie sprawy dziwnie brzmią te słowa, wypowiadane przez przedstawiciela najbogatszego związku sportowego w Polsce, który sam się szczyci, że może obyć się bez wsparcia i pomocy Państwa.

Może rzeczywiście analitycy PZPN tak postrzegają rozwój wydarzeń, lecz można byłoby postawić pytanie, czy aktualnie zarządzający związkiem zrobili wszystko, albo co zrobili, aby zwiększyć szanse Polski na awans do tegorocznych mistrzostw świata? Jestem przekonany, że z polskim potencjałem (20. gospodarki na świecie), wygranie takiego meczu, jak z Albanią jest naszym obowiązkiem, a nie wykładnią przypadku i opieraniem się na doświadczeniu turbo (wedle slangu młodzieży) dojrzałych „Lewego” i Zielińskiego.

Adwersarze mojej opinii niechybnie podniosą rwetes, że jak to!? Są przecież Pietuszewski, Rózga, Ziółkowski... No tak, tylko to są gracze, którzy uciekali z Polski, bo ich kluby musiały ich sprzedać, aby zbilansować się finansowo, a zawodnicy, żeby rozwijać się sportowo. Oznacza to ni mniej, ni więcej, że w kontekście strukturalnym polska piłka nożna jest krajem półperyferyjnym. Gdzież są ci wychowankowie tych polskich akademii piłkarskich, tłumnie wchodzący do seniorskiej piłki?

W ocenie faktycznej tylko Lech Poznań i Jagiellonia Białystok potrafią odrabiać pracę domową, znajdować ścieżkę kariery rozwoju tych młodych piłkarzy w Polsce i spełniające ambicje naszego kraju. Kontrowersyjny dla niektórych były prezes PZPN Zbigniew Boniek potrafił przeforsować przepis o polskim młodzieżowcu grającym w polskich rozgrywkach szczebla centralnego (w mojej opinii prawidłowy krok prorozwojowy dla polskiej piłki młodzieżowej).

Obecna myśl organizacyjno-finansowa rodzimych rozgrywek piłkarskich zastąpiła tę bońkową regulację tabunem starszych, przeciętnych cudzoziemskich futbolistów, którzy co do zasady nie wpływają na wzrost poziomu naszej ligi.

Jak w takiej sytuacji ilościowa „piramida ludzka” ma wytworzyć wysokiej jakości polskich reprezentantów? Mechanizmu, w którym ilość przeradza się w jakość, nie stworzy się z płytkiej bazy ludzkiej, tj. małej ilości wychowanków. Ilu piłkarskich wychowanków z tych certyfikowanych szkółek piłkarskich trafia do szerokich kadr pierwszych zespołów ekstraklasy, I i II ligi w Polsce? „Sprawdzam” dokonane przez czytelników będzie bolesne i smutne. Bardzo niewielu wychowanków trafia do tych drużyn seniorskich. Dlaczego? Co jest z nimi nie tak? Co jest z tym naszym certyfikowanym PZPN-owskim systemem szkolenia? Bardzo wiele pytań, na które nie ma odpowiedzi.

Co będzie dalej? Przewiduję przegraną ze Szwedami i po raz pierwszy od dłuższego czasu brak kwalifikacji reprezentacji futbolowej na imprezę rangi mistrzowskiej, co w obecnym systemie rywalizacji jest obowiązkiem dla polskich piłkarzy. Czy to będzie oznaczało piłkarski koniec świata?

Wcale nie. Zakończenie reprezentacyjnej kariery przez starszych zawodników (Lewandowski, Zieliński) w połączeniu z konfucjuszowską filozofią postrzegania świata spowodują generacyjną zmianę, która będzie następstwem tego kryzysu. To tąpnięcie i zapaść tego świata - w którym według PZPN i Ekstraklasy SA wszystko jest w najlepszym porządku, chociaż wszyscy obiektywni obserwatorzy uważają odwrotnie - będą szansą na nowe otwarcie, jakie stwarza właśnie kryzys.

Oznacza to zmianę paradygmatu funkcjonowania piłkarskiej ligi z „przepalaniem” publicznych pieniędzy, akademii piłkarskich, które działają dla samych siebie, rzeszy skrajnych, fanatycznych (ultrasów) kibiców będących źródłem patologicznych problemów dla klubów i społeczności zwyczajnych kibiców. To właśnie przegrana polskich futbolistów ze Szwecją może i będzie podstawą do zmian w polskim piłkarstwie. Nowej jakości, którą muszą wesprzeć czynniki publiczne (władza wykonawcza i samorządowa), bez której nie da się szarpnąć do przodu.

Polski futbol stać na wyrugowanie nieprawidłowości peerelowskich mechanizmów piłkarskich i podążanie drogą klubów siatkarskich czy piłkarzy ręcznych. Środowisko jednak nie uczyni tego samo z siebie, ono jest zadowolone z takiego stanu rzeczy. Postęp jest tylko możliwy w przypadku wstrząsu, jakim będzie brak awansu na mistrzostwa świata w USA, Meksyku i Kanadzie. Szkoda tylko że pierwszą ofiarą takiego shake będzie Jan Urban, który najmniej na taką sytuację zasłużył.

Po raz kolejny weterani - cieszy się Robert Lewandowski - okazali się "zbawcami" naszej kadry. Fot. PAP/Leszek Szymański