Smagnięcia biczem

Z DRUGIEJ STRONY - Paweł Czado

Pomiędzy... Tak można określić miejsce, w którym znajduje się polska reprezentacja po zwycięskim meczu z Albanią. Pomiędzy radością a uciszaniem emocji. Pomiędzy pewnością a niepewnością. Pomiędzy spełnieniem a strachem. To niebezpieczny stan. To stan, „w którym istność pogrąża się cała w bezwładności, omdleniu sennym, tajemniczym, przechodzącym z wolna w nieistnienie", trawestując młodopolskiego poetę. Nie ma czasu na omdlenia, jest moment na smagnięcie biczem, na samozachwyt przyjdzie jeszcze czas. Teraz jest sprawa do zrobienia!

O motywację naszej reprezentacji przed ostatnim meczem ze Szwecją nie boję się zupełnie. Ten mecz z Albanią już zawsze i przede wszystkim będzie mi się kojarzył ze smagnięciem biczem, z kilku konkretnych powodów.

Po pierwsze - taka właśnie była decydująca bramka Piotra Zielińskiego, która przyniosła nam zwycięstwo w Warszawie. To fantastyczne uderzenie piłki było jak smagnięcie biczem - dobitne, ostre, dla rywali bolesne. Czyż to nie wspaniale, gdy takie smagnięcia decydują o wyniku?! Nikt nie może potem przebąkiwać o jakimkolwiek fuksie. Słowo „umiejętności" zdecydowanie stoi w przeciwległym kącie od słowa fuks...

Po drugie - przebieg meczu był jak smagnięcie biczem. Albańczycy zawsze byli dla nas niewygodnym rywalem, ale teraz - myślę - byliby już tacy dla wszystkich. Zwyczajnie umieją grać w futbol. Coraz bardziej umieją, coraz bardziej w siebie wierzą. Potrafią być jak jad kobry, jak wichura, Skanderbeg lubi to... Ale tym razem nie dali rady, choć przecież w pewnym momencie byli bliżej. Z pewnością odbiją sobie w którejś z kolejnych eliminacji, ale my już się tym nie zajmujemy.

Po trzecie - smagnięcie biczem zawsze budzi, a Biało-czerwoni musieli się w pewnej fazie - gdy gapiostwo i zastój zaczęły brać górę - obudzić. Smagnięcie jest najlepszym antidotum na niefrasobliwość w grze, której symbolem był błąd w przyjęciu Jana Bednarka, po którym straciliśmy bramkę. W tym sensie pierwszy gol tego meczu, otwierający wynik na korzyść gości, również był pewnego rodzaju smagnięciem.

Po czwarte - smagnięcie biczem zawsze orzeźwia. Według nas powinno przywrócić do pionu w kontekście Oskara Pietuszewskiego. Oczywiście tak to już jest, że społeczność kibicowska składa się z fanów i tłuszczy. Fani rozumieją futbol i okoliczności, jakie towarzyszą rozmaitym zdarzeniom, rozumieją, że zdarzyć może się wszystko, nic nie jest na zawsze i nic nie jest za darmo. Tłuszcza skupia się na zaspokojeniu własnych żądz i pragnień, więc idol, który spełni jej wymagania, mógłby na nią liczyć... Oczywiście - w razie zawodu tłuszcza odwraca się pierwsza, uderza w pełen dezynwoltury i chamstwa skowyt. Teraz kiedy chłopak o wielkim talencie wyszedł na boisko przy niekorzystnym wyniku, a rezultat uległ potem zmianie - stał się ucieleśnieniem żądz tłuszczy. Teraz będzie ona żądać dla niego miejsca na piedestale; żądać, żeby grał jak najwięcej, wywierać presję na nim i otoczeniu - nie zaprzątając sobie głowy, że każdy potrzebuje czasu. Nie zagłaszczmy tego chłopaka...

Teraz jeszcze tylko jeden krok, Biało-czerwoni. Przed poprzednim mundialem daliście radę z tym rywalem na Stadionie Śląskim. Dacie i tym razem pod Sztokholmem, wierzę w to.

Do boju.