Słoweński fenomen więcej niż szczęśliwy

KOLARSTWO

Ronde, jak krótko określa się rywalizację w północnej części Belgii, to jeden z najbardziej znanych wyścigów jednodniowych (drugi z pięciu w tym sezonie kolarskich monumentów). Do tego jeden z najtrudniejszych, bo trasa prowadzi przez pagórkowatą Flandrię, a kolarze mają do pokonania kilkanaście krótkich, stromych podjazdów, których część przebiega po wąskich brukowanych drogach. Swoje robi także ogromny dystans (teraz było to ponad 278 km, z Antwerpii do Oudenaarde), nagromadzenie wspinaczek w jego drugiej części, a także czasem pogoda (w niedzielę zawodnicy mogli narzekać na przelotny deszcz). – Tylko ci, którzy są w najwyższej formie, mogą powiedzieć, że Ronde nie jest ciężka. Dla pozostałych to droga krzyżowa – scharakteryzował ten wyścig Włoch Andrea Tafi, który wygrał go w 2002 roku.

Teraz na bardzo wąskiej liście faworytów znalazło się dwóch kolarzy, którzy w ostatnich latach triumfowali we Flandrii. Holender Mathieu van der Poel (Alpecin-Premier Tech) zrobił to trzykrotnie (2020, 2022, 2024), a Słoweniec Tadej Pogacar (UAE Team Emirates-XRG) dwa razy (2023, 2025). Ten pierwszy, choć ma świetny sezon, jednoznacznie wskazywał jednak na tego drugiego. – Jest o poziom lepszy od pozostałych. Bardzo trudno będzie go pokonać, ale to wyścig, więc nigdy nie wiadomo – uśmiechał się ośmiokrotny mistrz świata w kolarstwie przełajowym, mówiąc o rywalizacji z najlepszym kolarzem szosowym ostatnich lat.

Rewanż na bruku?

I choć tegoroczne Ronde było niezwykle ciekawe, to nie doszło do niespodzianki. Koledzy Pogacara z UAE Team Emirates-XRG, zgodnie z prośbą swojego lidera, zrobili wyścig ciężkim, dyktując mocne tempo. Tym sposobem już na około 100 km przed metą wyselekcjonowała się mała grupa. Godzinę później, podczas drugiej wspinaczki na Oude Kwaremont (2200 m o średnim nachyleniu 4%), wręcz oblegane przez kibiców, kluczowe wzniesienie na trasie, już sam Słoweniec, przyspieszając, ograniczył ją najpierw do pięciu, a potem do trzech kolarzy. Zaraz potem przy poprawce na piekielnie stromym Paterbergu odpadł Remco Evenepoel (Red Bull-BORA-hansgrohe). Belg nie dał jednak za wygraną i bardzo długo gonił prowadzącą dwójkę faworytów. Bez skutku. – Nie chciałem, żeby do nas wrócił, bo wiem, jak jest dobry i obawiałem się, że może mnie pokonać – przyznał potem Pogacar, który zgodnie współpracował z van der Poelem, żeby 18 km przed końcem na trzecim, ostatnim podjeździe na Oude Kwaremont zostawić go za plecami. – Miałem jeden problem: jechałem z fenomenem. Zrobiłem wszystko, co mogłem, ale on był silniejszy – zaznaczył Holender, który przyjechał 34 sekundy po zwycięzcy. Podium uzupełnił Belg (strata 1.11). Najlepszy z Polaków, Kamil Gradek (Bahrain-Victorious), który jechał w ucieczce dnia, zajął 38. miejsce ze stratą prawie siedmiu minut.

W najbliższą niedzielę Pogacar i van der Poel zmierzą się na innym legendarnym wyścigu, Paryż - Roubaix. – W tym roku nie ścigam się zbyt często, więc jeśli już to robię, to odczuwam presję zwycięstwa. Jak dotąd wszystko wychodzi mi idealnie (trzy starty, trzy wygrane – przyp. gak), więc mogę być więcej niż szczęśliwy. Przed przyszłotygodniowym wyścigiem jestem zmotywowany i spróbuję cieszyć się brukiem – zapowiedział Słoweniec, któremu do kompletu zwycięstw w monumentach brakuje jedynie „Piekła Północy”. Rok temu w debiucie przegrał tam tylko z... Holendrem. – Był mocny, teraz będzie podobnie. Tu jednak dużą rolę może odegrać szczęście, do tego najpewniej więcej kolarzy kolarzy powalczy o zwycięstwo – zapowiedział van der Poel.

Zwycięska medytacja

W rywalizacji kobiet zdecydowanie najlepsza we Flandrii okazała się Demi Vollering (DJ United-SUEZ). Mistrzyni Europy zaatakowała w tym samym miejscu, co wcześniej Pogacar, a potem podkreślała, że w tym triumfie pomogła jej także medytacja. – Bardzo ciężko trenujemy nasze ciała, ale często zapominamy, że ostatecznie to wszystko dzieje się tutaj – zaznaczyła, wskazując na głowę. – Aby zachować spokój podczas wyścigów, to także coś, co trzeba ćwiczyć – dodała Holenderka, która jednak nie zawsze panuje nad emocjami. Było to widać choćby w 2024 roku na Tour de France, które przegrała z Katarzyną Niewiadomą. Teraz Polki zabrakło na starcie.

(gak)