Senior, kapitan i asystent...

Kiedy zawodnik mający 243 występy w 2. lidze oraz 86 na zapleczu ekstraklasy wraca do macierzystego klubu, grającego w 4. lidze, to oczywistym jest, że będzie jego ważnym ogniwem. Marcin Grolik potwierdził tę piłkarską zasadę i gdy rok temu zameldował się przy Gliwickiej w Rybniku, było wiadome, że jako stoper, a zarazem kapitan i asystent trenera odegra główną rolę w drużynie, której celem był awans.

- Wykonaliśmy zadanie, zajmując 1. miejsce, ale trzeba powiedzieć, że musieliśmy się solidnie napracować - mówi obrońca urodzony 22 marca 1989 roku. - Słowa „było ciężko” dobrze oddają przebieg sezonu, który zaczęliśmy z jednym trenerem, a skończyliśmy z drugim. Tabela też dużo mówi, bo przecież do ostatniej kolejki musieliśmy się bić o promocję. Na pewno bardzo ważnym momentem w tej batalii było nasze zwycięstwo 3:2 w 29. kolejce z bezpośrednim rywalem do awansu Rakowem II Częstochowa na naszym boisku, bo odskoczyliśmy wiceliderowi na 5 punktów. Na huraoptymistyczne hasła, że przed nami autostrada do 3. ligi, od razu powiedziałem, że czeka nas jeszcze 5 przystanków. Wykrakałem, bo 4 dni później przegraliśmy 2:3 z Dramą Zbrosławice. Tak to zazwyczaj w piłce jest, że huśtawka nastrojów i emocje towarzyszą nam do końca. Na szczęście do szatni nie wkradła się nerwowość. Konsekwentnie robiliśmy swoje i wkładając w każdy mecz 100 procent zaangażowania, na mecie mogliśmy się cieszyć.

Chłodna głowa

Patrząc w tabelę, można też zobaczyć okrągłą liczbę 100! Tyle goli Rybniczanie, grający jesienią pod wodzą Piotra Mandrysza, a wiosną sterowani przez Ołeksandra Szeweluchina, zaaplikowali rywalom.

- To też świadczy, że we wszystkich meczach staraliśmy się wyciągnąć „maksa” - dodaje kapitan ROW-u Rybnik. - Wiele było dobrych spotkań, a wśród nich jedno szczególne, bo niecodziennie wygrywa się 9:0, a my w takich rozmiarach pokonaliśmy Victorię Częstochowa i to na wyjeździe. W sumie zanotowaliśmy 28 zwycięstw i remis, więc można powiedzieć, że każde 3 punkty były cenne. Dlatego radość po ostatnim meczu była ogromna. Co prawda ja, jako senior w szatni, podchodziłem do wszystkiego z chłodną głową, bo taka była moja rola, ale nie ma co ukrywać, że po ostatnim gwizdku byłem dumny i szczęśliwy. Cieszyłem się po każdym wygranym meczu, a szczególnie po spotkaniach z Rozwojem Katowice i Rakowem II, w których strzeliłem gole. Kariera zatoczyła więc koło, bo w ROW-ie zaczynałem piłkarską przygodę; jako junior wchodziłem do pierwszego zespołu, grającego w 4. lidze.

Wrócił do domu

- Grało w niej sporo doświadczonych piłkarzy i to, że w młodym wieku trafiłem do takiej szatni, na pewno mi pomogło. Wywalczyliśmy wtedy awans do 3. ligi, ale ja przeniosłem się do Piasta Gliwice. Byłem tam rok i grałem w drużynie Młodej Ekstraklasy, ale trenowałem z pierwszym zespołem, a nawet wystąpiłem Pucharze Polski i Pucharze Ekstraklasy, ale smaku najwyższej klasy rozgrywkowej nie było dane mi poznać, choć bodaj dwukrotnie znajdowałem się w kadrze meczowej. Szkoda. Może gdybym został dłużej... Ale wróciłem do trzecioligowego wtedy Energetyka ROW-u i z nim zacząłem „wspinaczkę” do 1. ligi. A później były: GKS Bełchatów, Olimpia Grudziądz, Chojniczanka, z którą trzy lata temu się pożegnałem, żeby przez Szombierki Bytom i MKS Kluczbork wrócić do domu - zakończył Marcin Grolik.

Kandydatura Jacka Trzeciaka

Obok niego są: przedszkole, do którego chodzi 3-letnia córka, szkoła, w której 3. klasę kończy syn, oraz praca żony. Wszystko jest więc poukładane pod kątem przyszłości, ale na razie - a raczej nadal - na pierwszym miejscu w życiu Marcina Grolika jest piłka. W minionym sezonie wystąpił we wszystkich spotkaniach i podpisał też kontrakt na kolejne rozgrywki. Rozpocznie go jednak z delikatnym poślizgiem. 1 lipca będzie jeszcze na krótkim urlopie z rodziną, ale później do pełnej dyspozycji nowego szkoleniowca. Kogo? Wśród kandydatów, z którymi władze klubowe toczyły rozmowy, na pierwszy plan wysuwa się Jacek Trzeciak - ostatnio asystent w Puszczy Niepołomice. Decyzja zapadnie w najbliższych dniach.

Jerzy Dusik