Przełamanie klątwy

Wygrane derby, a w nich czyste konto – czyli radość chyba podwójna.

– Tak, jak najbardziej, ale to zasługa wszystkich zawodników. Praca w obronie, determinacja przez 90 minut – tak to musi wyglądać w każdym meczu. Jeśli będziemy to robić, to czystych kont będziemy mieli jeszcze więcej. Natomiast wiadomo, że derbowa wygrana smakuje szczególnie – czy to w moim poprzednim klubie (Wisła Płock – przyp. red.), czy w Ruchu. Teraz to może nawet i tym bardziej, bo kibiców jest tu bardzo dużo, mają wielkie ambicje i mogliśmy się pocieszyć... no, chociaż ten jeden dzień, bo potem zaczęliśmy już myśleć o kolejnym meczu i kolejnej wygranej!

W Bytomiu akurat kibiców Ruchu nie było. Efekt kończącego się, trzymeczowego zakazu wyjazdowego...

– Teraz sytuacja w Polsce jest taka, że się nie wpuszcza kibiców i to jest bardzo niefajne. Nie będę już rozwijał tematu, bo wiadomo, o co chodzi. Grać w klubie, w którym jest rzesza kibiców, to świetne uczucie i duża duma. Nie ma nic przyjemniejszego niż słyszeć doping swoich kibiców, szczególnie po wygranej. Zapewnili nam przedmeczową eskortę i to było bardzo miłe zaskoczenie, gdy wysiedliśmy z autobusu i jeszcze bardziej nas pompowali do wygranej. Na pewno zapamiętam to do końca życia.

Ale Polonia nie zmusiła pana do jakiegoś szczególnego wysiłku między słupkami.

– No nie, nie było wielu sytuacji. Było sporo dośrodkowań, ale nie stwarzały one zagrożenia. Nasi stoperzy bardzo dobrze wybijali wysokie piłki. Jedyne groźne okazje Polonia miała w drugiej połowie, kiedy była boczna siatka i słupek, ale myślę, że mimo wszystko to było pod kontrolą, a gdyby leciało w bramkę – byłoby obronione.

Wspomniał pan derbowe klimaty z poprzedniego klubu – to kto najmocniej grzeje w Płocku?

– Myślę, że mecze z Legią. Oczywiście w poprzednim sezonie tych derbów nie było z wiadomych względów, ale teraz wróciły. To zawsze mocne napięcie, ale w poprzednim sezonie było tak również nawet wtedy, gdy przyjeżdżała Polonia Warszawa. To się chyba tyczy każdej drużyny z Mazowsza, która gra w Płocku.

W zeszłej rundzie czekaliście na wyjazdowe zwycięstwo aż do ostatniego meczu w Łęcznej. Teraz macie dwie kolejne wygrane poza domem, w Rzeszowie i w Bytomiu. Czyli coś drgnęło.

– Zdecydowanie tak! Często pojawia się tzw. klątwa meczów wyjazdowych, jeśli długo się nie wygrywa. Myślę, że trzeba było to przełamać przede wszystkim w głowie, że nieważne, czy gramy u siebie, czy na wyjeździe – każdy mecz trzeba wygrywać.

Szymon Szymański po spotkaniu w Rzeszowie wspominał o meczu założycielskim. Czy może to być powiązane z mocniejszym postawieniem na pragmatyzm?

– Myślę, że poniekąd też. Pragmatyzm to jedno, ale oprócz tego powiedzieliśmy sobie przed meczem, że bardzo mocno skupiamy się na defensywie, żeby nie było tylu błędów, żeby nie napędzać przeciwnika. W pierwszej połowie w Bytomiu była taka sytuacja, że akurat mnie piłka została pod nogą i właśnie takich rzeczy trzeba się wyzbywać. Nie chcę co prawda zrzucać wszystkiego na boisko, ale wiadomo, że gdy na co dzień trenuje się na naturalnym, to po przyjściu na sztuczne jest delikatna różnica. Najważniejsze jest jednak to, że po tej sytuacji Polonia nie stworzyła żadnego zagrożenia. Bardzo dobrze graliśmy w kompakcie i utrzymaliśmy to do końca meczu.

Strata do wicelidera to tylko 4 punkty, poza tym nie wiadomo, jakimi konsekwencjami będzie dotknięta Wisła Kraków i czy nie wywołają one jakiegoś efektu domina. Czy wy też bierzecie pod uwagę takie aspekty, gdy patrzycie na tabelę?

– Nie można patrzeć na innych i na tabelę, bo jest ona bardzo ciasna – czy to do góry, czy do dołu, bo tamte drużyny także zaczęły wygrywać. To nie ma znaczenia. My musimy każdy mecz wygrywać. Nie liczy się jak; czy będziemy grali pięknie, czy brzydko, bo to wynik idzie w świat. Najważniejsze na koniec są zawsze 3 punkty i czyste konta.

No właśnie, wasz kolejny rywal, Stal Mielec, odniósł teraz dwa zwycięstwa, na które czekał od sierpnia. Podchodzicie do tego meczu ze spokojem, czy bardziej ze świadomością, że będzie trudno?

– Do każdego spotkania trzeba podchodzić ze spokojną głową, bo tylko spokój nas uratuje. Stal wygrała dwa mecze, więc jest na fali wznoszącej, ale... my również. Przyjeżdża do nas, a to nie jest łatwy teren. Musimy narzucić własną grę, prezentować się odpowiedzialnie, zdobyć pierwszą, drugą bramkę, może nawet trzecią – i dowieźć zwycięstwo.

Na koniec zadam może mniej przyjemne pytanie. W poprzednich meczach zdarzały się panu momenty, można chyba rzec, braku koncentracji – gdy piłka zostawała przy nodze, napastnik pressował, robiło się gorąco. W Siedlcach popełnił pan też błąd przy drugim golu, źle się ustawiając. Coraz więcej osób zastanawia się, o co chodzi?

– Zgadza się, były takie momenty, po których poprzednie drużyny się napędzały. Nie były to braki koncentracji, ale braki przemyślenia. Po każdym naszym meczu przeciwnicy analizują to, jak rozgrywamy piłkę – analizowały więc to, jak gramy od tyłu, często „szyjemy” przez środek podaniami do „szóstek” i zaczęli nam to odcinać. Brakowało nam pomysłu albo zdecydowania; że jeżeli faktycznie nie idzie nam krótkie rozgrywanie, to warto przedłużyć piłkę na „dziewiątkę” i starać się szukać innych rozwiązań...Wracając jeszcze do poprzednich spotkań, to bardzo szkoda przede wszystkim meczu w Siedlcach, gdzie bardzo dobrze kontrolowaliśmy grę w pierwszej połowie. W drugiej też nieźle się to zaczęło, oczywiście pomijając strzał życia Damiana Jakubika. Myślę, że 9 na 10 prób, mówiąc śmiechem i żartem, lądowałoby na parkingu za stadionem, ale niestety w tym przypadku wpadło do siatki. Przy drugiej bramce jak najbardziej można było zrobić dużo więcej. Natomiast jeśli w tamtym meczu nawet byłby remis, to pozostałby duży niesmak, bo taką przewagę, jaką sobie stworzyliśmy, trzeba wykorzystywać, nawet jeśli musielibyśmy przepchnąć mecz. Dalej był mecz z Polonią, gdzie zawiodło właśnie to niezdecydowanie w rozgrywaniu. Oni szli bardzo mocno, a my ich ciągle napędzaliśmy i napędzaliśmy, co powodowało błędy. Szkoda, że nie udało się wyrównać, bo wróciliśmy z 0:3 na 2:3. To jednak nauczka na przyszłość. Trzeba iść do przodu. Zostało 10 kolejek, a to 30 punktów do zdobycia. Myślę, że nie ma co na razie patrzeć na baraże, bo i bezpośredni awans jest w zasięgu. Trzeba myśleć o jak najwyższych celach, bo jesteśmy w takim a nie innym klubie i musimy skupić się na wygrywaniu.

W połowie stycznia został pan ojcem i niektórzy pół żartem, pół serio mówili, że może... dzidziuś nie daje panu pospać.

– Eeee, nie, nie (śmiech). Mamy wszystko super zorganizowane. Wiadomo, że jest wielka zmiana, bo każdy, komu urodziło się dziecko, wie, że to nie jest proste, bo życie się zmienia. Wszystko jest jednak tak ustawione, że... moja partnerka niestety trochę bardziej cierpi, bo zostaje dłużej sama. W nocy czasami niestety muszę oddalić się do salonu (śmiech). Ale takie jest życie piłkarza, trzeba się poświęcić. Mam nadzieję, że los to wszystko odda i będzie tylko lepiej.

Rozmawiał Piotr Tubacki

4 CZYSTE KONTA w 11 występach dla Ruchu zanotował Bartłomiej Gradecki. Było to w meczach z Puszczą Niepołomice, Górnikiem Łęczna, Stalą Rzeszów i ostatnio z Polonią Bytom.