Pragnienie stałości

W świecie rozchwianym przez codzienne wybryki małpy z atomową brzytwą na podorędziu człowiek tęskni do stałych, niezmiennych wartości, do dawnego, bezpiecznego świata, do rytuałów, którym się oddawał w oswojonej przeszłości. Jednym z takich obrządków, dających mi ukojenie był mundial – nawyk miesięcznego wyłączania się z rzeczywistości na rzecz futbolowych zmagań, obsesyjna potrzeba obejrzenia wszystkich meczów na żywo.

Wiem już, że w tym roku tak się nie stanie – za sprawą tego łotra Infantino piłkarskie mistrzostwa świata spuchły do karykaturalnych rozmiarów, nie będę oglądał o trzeciej nad ranem meczu Republiki Zielonego Przylądka z Arabią Saudyjską. Przyjdzie czerwiec wyczekiwany przez cztery lata i nagle okaże się czerwcem zwykłym, powszednim, ordynaryjnym - jakaś impreza piłkarska będzie się toczyć na drugim końcu świata, ale potraktuję ją podobnie jak mundial klubowy – zacznę to na poważnie oglądać od fazy pucharowej, najpewniej dopiero od jednej ósmej.

Zarywania nocy nie będzie, zamiast tego poranne oglądanie skrótów, z jakimś poczuciem niespełnienia, niedosytu, bo transowe oglądanie wszystkiego, programowanie dnia pod rejestr transmisji, wszystkie te obrzędy magiczne, do których przywykłem przez dekady, znikną. To już nie będzie święto piłki, poza którą świata nie widać, za to odarcie mundialu z magii nieposkromiony chciwiec Infantino niech się w piekle smaży. Mam też nadzieję, że reprezentacja kraju poganiaczy bydła, głównego gospodarza mistrzostw, nie wyjdzie z grupy, w przeciwieństwie do Iranu, za którym trzymam kciuki tym mocniej, im bardziej agresywne kalumnie i ludobójcze pogróżki wygłasza w ich stronę pomarańczowy bęcwał Trump.

Jakby nie dość było zmian strukturalnych, idiotycznych nowinek regulaminowych, wskutek których na mundialu zagra Szwecja pomimo zajęcia ostatniego miejsca w grupie eliminacyjnej, na czas mistrzostw mają zostać wprowadzone nowe przepisy. Nie jestem fundamentalistą piłkarskim, który uznaje, że piłka nożna została nam zesłana przez Boga jak tablice mojżeszowe, a raz ustalone zasady powinny obowiązywać niezmiennie do końca świata, ale do niektórych pomysłów mam stosunek mocno sceptyczny.

O ile rozszerzenie VARu na analizę potencjalnej drugiej żółtej kartki i na rzuty rożne wydaje się ok, to zmiany dotyczące czasu opuszczania boiska (zmieniany zawodnik ma to uczynić w ciągu 10 sekund) i na wykonanie rzutów rożnych i autów w pięć sekund to może być przeciwskuteczna paranoja. Zanim ten przepis się przyjmie (o ile to w ogóle nastąpi), będziemy świadkami wysypu kartek, kłótni boiskowych i skandali – no bo wyczerpany zawodnik, który o sekundę za późno zwlecze się z boiska, będzie protestował przeciw decyzji sędziego ze stoperem, to jasne. Ja rozumiem, że to wszystko ma na celu wyeliminowanie gry na czas, ale nie wyobrażam sobie restrykcyjnego stosowania tego przepisu.

Owóż, pragnienie stałości zaspokajam gdzie indziej: cieszy mnie na przykład forma Manuela Neuera, bez którego Bayern nie byłby tak skuteczną maszyną do zabijania marzeń, jaką okazał się na Santiago Bernabeu. Czterdziestolatek wybronił kilka fantastycznych uderzeń, nawet przy bramce Mbappe z najbliższej odległości miał coś do powiedzenia i omal piłki nie sparował, miał też kilka wybiegów na czterdziesty metr w swoim dawnym stylu. Czas zdaje się go nie imać: tacy goście jak Neuer, który jest klasą dla siebie od dwóch dekad, przywracają mi błogie samopoczucie.

Lewandowski nie ogłosił końca kariery reprezentacyjnej, i bardzo dobrze, w końcu nadal jest gościem, który strzela zwycięskie bramki dla Barcelony, choć już nie musi w tym celu fruwać w powietrzu, wystarczy, że nastawi bark, a piłka się od niego odbija. Mądrze stać lepiej niż głupio biegać – to jest jedna z moich ulubionych futbolowych prawd, a najwyraźniej można sobie to było zobaczyć na przykładzie ostatniej kolejki ligowej i meczów Porto oraz Barcelony. Pietuszewski biegał dużo i bez sensu, więc po przerwie już na boisko nie wrócił. Lewy grał krótko i dyskretnie, ale wiedział, gdzie piłka go znajdzie. Młodzi niech sobie szarpią, ale mnie cieszy forma weteranów, jestem już po drugiej stronie smugi cienia, fakt, że prawdopodobnie znowu sztandarową parą naszych napastników będzie duet Milik - Lewandowski ma dla mnie działanie kojące.

Milik, jak przystało na okres wielkanocny, zmartwychwstał, po kontuzji i nieprawdopodobnie długiej rekonwalescencji nie ma śladu, dostaje w Juve swoje minuty i znowu pokazuje swoje najlepsze cechy: pewność siebie, nienaganną technikę, finezję i bezczelność. Na razie jeszcze nie trafia, chociaż jest coraz bliżej – z Sassuolo świetnie uderzył głową, z Genoą kropnął z połowy boiska tuż pod spojenie, bramkarz piłkę ledwie sparował.

Nie tylko statystyki czynią go Panem Piłkarzem, czasem dość spojrzeć na to, jak zawodnik się porusza – Milik ma to Coś, jest gościem z instynktem snajpera, ale też przeglądem pola najlepszych rozgrywających – jakże chciałbym, żeby pech wreszcie go opuścił, aby mógł dograć karierę na miarę swojego talentu. Ma dopiero 32 lata, z czego kilka spędził na leczeniu – Milik w formie jest napastnikiem nie do przecenienia, żaden Buksa ze Świderskim i Piątkiem na dokładkę nam go nie zastąpią, jest w stanie jeszcze nam się przydać w kolejnych mistrzowskich imprezach. Może znowu będzie jak dawniej.

Milik ma to Coś. Nie tylko statystyki czynią go Panem Piłkarzem, czasem dość spojrzeć na to, jak zawodnik się porusza... Fot. LaPresse/SIPA USA/PressFocus