Organizacyjnie... Stal Mielec

W Stalówce prezesi zmieniają się tak często, jak trenerzy w... Rakowie. Przyszłość dwukrotnego mistrza Polski raczej nie jawi się w różowych barwach.

Takie obrazki fani w Mielcu chcieliby oglądać jak najszybciej. Fot. Marta Badowska/PressFocus

STAL MIELEC

Pięćdziesiąt lat temu, a dokładnie 15 września 1976 roku, mielecka Stal podejmowała w Pucharze Europy Real Madryt (1:2). Kilkanaście lat później, wraz ze zmianą ustroju, zaczęły się problemy klubu, którego najsłynniejszym wychowankiem jest Grzegorz Lato. Odrodzenie tułającego się w XXI wieku po niższych ligach zespołu nastąpiło w 2020 roku, gdy Mielczanie na pięć sezonów awansowali do ekstraklasy. Obecnie zdają się jednak podążać w odwrotnym kierunku, a funkcjonujące przez lata prześmiewcze hasło zawarte w tytule znów zaczyna być - niestety - przypominane...

Prezes za prezesem

Tłuste lata mieleckiego futbolu naznaczone były prezesurą Jacka Klimka, który piastował stanowisko od grudnia 2020 roku do czerwca tego roku. Kiedy była ekstraklasa, wszyscy byli zadowoleni, ale gdy w 2025 roku Stal spadła z elity, jak to często w takich wypadkach bywa, o mało nie zanotowała kolejnego spadku. W poprzednim sezonie uratował ją Ireneusz Mamrot, który wcześniej… sam sobie postawił ultimatum: jeśli nie wygra z Odrą Opole 1 marca, to poda się do dymisji. Na szczęście dla Mielczan wygrał 2:0, a potem cztery z pięciu kolejnych spotkań, co zaważyło na pozostaniu w lidze. Gdy po sezonie - po 5,5 roku pełnienia funkcji - na rezygnację zdecydował się Klimek, o przedłużeniu kontraktu z trenerem nie miał kto rozmawiać. Ostatecznie decyzję o zakończeniu współpracy podjął Krzysztof Kapinos, przewodniczący rady nadzorczej.

Nowym prezesem został Jacek Cyganowski, wcześniej dyrektor MOSiR Mielec. Jego kadencja trwała jednak… 6 dni, po których podał się do dymisji. Oficjalnie z przyczyn zdrowotnych, ale tajemnicą poliszynela jest, że miał być przerażony katastrofalną sytuacją finansową klubu. Kolejnym prezesem - od lipca - został Marcin Kaczmarczyk, w przeszłości dyrektor Departamentu Nadzoru i Kontroli w Ministerstwie Sportu i Turystyki, prezes Czarnych Połaniec, działacz Świętokrzyskiego ZPN.

Teraz Polska

Drużynę powierzono Damianowi Skibie, dla którego to pierwsza samodzielna praca na poziomie centralnym. Pod jego wodzą drużyna nieźle zaczęła trwający sezon, stawiając przede wszystkim na polskich zawodników. Jednym z ciekawszych graczy w jego kadrze jest 23-letni Paweł Kruszelnicki. Dobrze spisuje się reprezentant kadry U-19 Tymoteusz Gmur, który 3-krotnie wpisał się na listę strzelców. Stal niestety nic na nim nie zarobi, bo jest jedynie wypożyczony z Lecha Poznań i niewykluczone, że zimą Niels Frederiksen zawnioskuje o skrócenie jego wypożyczenia. Do miana gwiazdy aspiruje Marcin Cebula, niegdyś wielka nadzieja Rakowa Częstochowa, którego przystopowały kontuzje.

Porażka 1:7 z Lechią w Gdańsku w 9. serii gier mocna nadwyrężyła morale. Można powiedzieć, że wprost proporcjonalnie do pogorszenia wyników na boisku, pogorszyły się nastroje w gabinetach. Po kilku miesiącach kolejny z prezesów planował złożyć wypowiedzenie... Wcześniej zdążył jeszcze zwołać konferencję prasową, na której miał zamiar ujawnić prawdę o fatalnym stanie finansów i zadłużeniu klubu. Radzie nadzorczej udało się odwieźć go od tego pomysłu, ale przed rzuceniem papierami się nie powstrzymał. Z klubu odszedł też rzecznik prasowy Mateusz Prokopiak (trafił do Resovii, zostając dyrektorem ds. komunikacji). Stal szukała na jego miejsce kogoś początkującego, najlepiej pracującego za darmo - podobnymi ogłoszeniami „o pracę” klub z Mielca kompromitował się już wcześniej. W czasie wakatu zdarzało się, że przez kilka dni nic nie pojawiało się w mediach społecznościowych, co w klubie I-ligowym wyglądało fatalnie. Z klubem ciężko się było skontaktować.

7 listopada nowym prezesem został Paweł Mrozik. „To doświadczony trener, nauczyciel i działacz sportowy, od wielu lat związany z mieleckim środowiskiem piłkarskim. Jest wychowankiem Stali Mielec, której barwy reprezentował jako zawodnik drużyn młodzieżowych i juniorskich” – można przeczytać na oficjalnej stronie klubu. Wciąż nie ma za to dyrektora sportowego i na razie nie słychać o powołaniu kogoś na to stanowisko.

Dobrze już było?

Przyszłość? Raczej nie jawi się w kolorowych barwach. - Cel to przetrwać, podstawą jest nie spaść do II ligi. Z drugiej strony różnice punktowe w tabeli są tak minimalne, że przy dużej dozie szczęścia może uda się zająć miejsce barażowe. Realnych widoków na ekstraklasę jednak nie widać, najlepsze czasy wydają się za Stalą – mówi nam osoba z bliskiego otoczenia klubu. Po 14 kolejkach Mielczanie zajmują 11. miejsce.

Mariusz Rajek

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się