Neurobalistyczna broń miotająca

Kibice piłkarscy w podejściu do przerwy reprezentacyjnej dzielą się na dwie grupy: tych, którzy ją lubią, i tych, którzy jej nie lubią. No, pewnie pośrodku są też ci, którym to obojętne. Osobiście należę do kadrowych sceptyków, którzy niespecjalnie przepadają za jesiennymi przerwami na grę w państwa – państwa. Okej, jestem hipokrytą, bo gdy przychodzi mundial – to ho, ho, ho! Gdzie moje zimne piwko?!

Ale teraz... 

Czuję się zmęczony na samą myśl o kolejnej turze reprezentacyjnych potyczek. Może to kwestia tego, że miesiąc temu spędziliśmy z drużynami narodowymi rekordową liczbę dni i meczów? A może po prostu to kwestia tego, że reprezentacja Polski... jakoś tak nam zbladła. Najfajniej czeka się na spotkania wtedy, kiedy idzie, kiedy jest się w gazie, kiedy notuje się progres. Największa euforia panowała oczywiście za czasów Adama Nawałki, kiedy żarło aż miło, a potem szło tylko w dół i w dół...

Reprezentacja zaczęła tracić sympatię. Nie pomagały regularne zmiany selekcjonerów, a zwłaszcza ogólny zamęt, jaki panował i panuje w PZPN-ie. Zbigniew Boniek jako prezes był początkowo wręcz ubóstwiany, ale i w jego przypadku nastąpiło zmęczenie materiału. Cezary Kulesza... cóż, nie poprawił notowań dla funkcji włodarza polskiego futbolu. W składzie kadry także zaczęło robić się coraz mniej wyraziście. Zaczęły odchodzić postaci fundamentalne, które dotąd – mimo że minęło ledwie parę lat – wspomina się z rozrzewnieniem, jakby to były jakieś historyczne wręcz gwiazdy złotych lat 70. czy 80. Liderzy się wykruszają, poziom gry pikuje w stylu szybowca, a opinie powtarzane w kółko w środowisku ekspertów i „ekspertów” wywoływać mogą amunicję do neurobalistycznej broni miotającej, fachowo zwanej kuszą – tak zwany bełt.

Doskonale rozumiem potrzebę wypełnienia ramówki, czasu antenowego czy łamów – co kto tam ma. Sami w końcu to robimy, ale jako że ilość miejsca jest u nas ograniczona, to i to miejsce jest lepiej wykorzystywane, a nie każdy zgłoszony temat się mieści. W „Sporcie” macie gwarancję codziennej pigułki i wysokiej jakości tematów, które mają swój początek i koniec ograniczony konkretną liczbą stron. A w internecie? Nieskończony zalew wszystkiego. Najgorsza jest muskająca znak nieskończoności liczba programów kamerowych, na ogół live, gdzie gada się i gada, mimo że nic mądrego nie da się powiedzieć. Bo ile można nawijać o braku Nowaka i Czubaka, o starym Lewandowskim, o supertalencie Mazurka, o wspaniałym duecie ze Slavii i o zwolnieniu Urbana? Nie da się już dodać w tej sprawie nic nowego – ale gadać trzeba. Jest jeszcze mój „ulubiony” temat – granie trójką czy czwórką z tyłu! Litości... Kusznicy strzelają bez rozkazu.

No i mijają tak te konferencje, treningi, wyloty, sensacyjne śniadania live i inne pierdolety, by w końcu sędzia zagwizdał po raz pierwszy. Mecz – to da się znieść, na to się czeka, choć wiadomo, że w ostatnich miesiącach czy nawet latach raczej cmokać z zachwytu nad Polską się nie dało. Gorsze jednak jest to, że kusznicy tylko czekają na gwizdek, ten ostatni. I znowu zaczynają strzelać...

A może po prostu udziela mi się jesienna chandra? Nienawidzę listopada...