Naiwne pytania

POWRÓT DO KORZENI - felieton Michała Listkiewicza

Tytuł zapożyczyłem z przeboju kultowego zespołu Dżem, mojego ulubionego. Przy okazji składam serdeczne życzenia powrotu do zdrowia Benedyktowi i Adamowi Otrębom, cudownemu basiście i gitarzyście.

Do rzeczy: na nieskazitelnym wizerunku Czesława Langa pojawiła się rysa, z pozoru drobna, na dłuższą metę niebezpieczna. Teraz od samego mistrza kolarskich szlaków zależy, czy rysa się powiększy, czy – czego mu szczerze życzę - zniknie. Kolega po kierownicy i pedałach Dariusz Banaszek, były prezes PZKol, nie przebierał w słowach, a określenie Czesława Langa potworem to strzał z najgrubszej rury.

Oprócz osobistych wycieczek i mocnych inwektyw pojawia się u byłego sternika polskiego kolarstwa także wątek Tour de Pologne, sztandarowej imprezy w tej dyscyplinie, ukochanego dziecka Langa. Są racjonalne pytania o wpływ TDP na rozwój polskiego kolarstwa, a także zasadność opłaty za start reprezentacji Polski. Zadłużony PZKol płaci prywatnemu podmiotowi za to, że w peletonie jadą Biało-czerwoni - nie podoba mi się to.

W przypadku Wyścigu Pokoju sprawa była bezdyskusyjna, wpływ wyścigu na masowość kolarstwa oczywisty. Kiedyś każdy chłopak chciał jeździć jak Szurkowski, Szozda czy Hanusik, radiowe meldunki z trasy przypominały relacje z frontu, nad peletonem latały helikoptery ze sprawozdawcami, a powyciągane z piwnic i garaży amatorskie „Huragany”, „Pioniery” i „Romety” śmigały po osiedlowych uliczkach i polnych dróżkach, udając prawdziwy wyścig. Teraz tego nie widać, Tour de Pologne zdominowany jest przez zagraniczne grupy/stajnie, jutro nikt nie pamięta nazwiska zwycięzcy dzisiejszego etapu.

Spędziłem tydzień w towarzystwie Ryszarda Konkolewskiego, brązowego medalisty mistrzostw świata, 14-krotnego mistrza Polski w kolarstwie torowym. Ten czarujący człowiek i świetny gawędziarz dużo mi opowiadał o kulisach kolarskiego peletonu, w którym nie ścigały się same tylko anioły. Zdarzało się, że w ruch szły łokcie czy celowe blokowanie rywala. Wśród setek nazwisk tylko jedno wymawia „Konkol” z szacunkiem bliskim uwielbieniu. To Ryszard Szurkowski: skromny, pracowity, koleżeński, wręcz nieśmiały. Wielka sława jakby go przytłaczała, tak było w trakcie kariery i już po niej, do końca przedwcześnie przerwanego życia.

Prezes związku sportowego powinien być po trochu dyktatorem w relacjach z trenerami i zawodnikami. W PZPN byli takimi Edward Brzostowski i Marian Dziurowicz. Kazimierz Górski nie musiał, z uwagi na nazwisko i dorobek, podobnie Grzegorz Lato i Zbigniew Boniek. Ja stawiałem na miękką dyplomację i nie zawsze dobrze na tym wychodziłem, grupka cwaniaków z mojego sędziowskiego środowiska sprytnie mój brak stanowczości wykorzystywała. Za to z selekcjonerami i piłkarzami szło mi nieźle, co zapewne potwierdzą. Mistrzem motywacji był prezes PZKol Włodzimierz Gołębiewski, współorganizator Wyścigu Pokoju. Gdy Ryszard Szurkowski zajął „tylko” 2. miejsce, zrugał go porządnie, domagając się zwycięstwa za rok, co oczywiście nastąpiło.

Czy opuszczenie boiska wskutek decyzji trenera to dyshonor? Takie można odnieść wrażenie po dziwnej wypowiedzi Roberta Lewandowskiego. Ostoja naszej reprezentacji schodzi z murawy, gdy trzeba gonić wynik i mówi, że wszystko było tak uzgodnione z trenerem. Bez jaj proszę! To już było grane przy okazji meczu z Węgrami, gdy niesławnej pamięci Paolo Sousa pokornie zgodził się na absencję „Lewego”, by umożliwić mu udział w sesjach reklamowych. W obu przypadkach źle to się dla naszej reprezentacji skończyło, wtedy w Warszawie, teraz w Bukareszcie.

Rumuńscy piłkarze okazali się lepsi od naszych na boisku, a kibice na trybunach. Miejscowi wywiesili wzruszający transparent, wyrażający solidarność z ofiarami tragedii na krakowskim Rynku, a przyjezdni wyrazili swoje fobie wobec premiera własnego rządu. Nie ten czas i miejsce, stadiony nie są do politykowania.

Na pochyłe drzewo każda koza skacze – głosi ludowe przysłowie. Doświadczyli tego działacze, trenerzy i piłkarze przed powrotem z niechlubnej wyprawy do Rumunii. Nic się na to nie poradzi, sam wiele razy przeżyłem słowną agresję tłumu kibicowskiego . Najgroźniej było w Brukseli, gdy nad moją głową przeleciało kawiarniane krzesełko wzmocnione nieśmiertelną pieśnią o je...u PZPN. Janowi Urbanowi dla otuchy przypomnę, że Kazimierza Górskiego lud kibicowski wysyłał na emeryturę po serii porażek w meczach towarzyskich, Jerzemu Engelowi złośliwi odliczali miesiące bez zdobytego przez reprezentację gola, a Antoniego Piechniczka wysyłano przed kominek na beskidzkim zboczu.

Prezes PZPN musi się oswoić z myślą, że będzie oceniany tylko i wyłącznie po wynikach reprezentacji. Tak było, jest i będzie, reszta to imponderabilia. Jeżeli nawet Cezary Kulesza piłby na umór (wedle mojej wiedzy nic takiego nie ma miejsca), to zwycięstwa kadry sprawiłyby, że ludzie kwitowaliby to słynnym „swój chłop, skoro wypić potrafi!”. Teraz jednak po przykrych porażkach musi się godzić z przyprawioną „gębą” opoja i nic się z tym nie da zrobić. Aby to zmienić, potrzebne jest odbicie się od dna, kilka zwycięstw, odmłodzenie reprezentacji i więcej otwartości. Przemykanie piłkarzy ze schylonymi głowami przez strefę wywiadów medialnych jest słabe. Tylko tyle i aż tyle.

Prezes PZPN musi się oswoić z myślą, że będzie oceniany tylko i wyłącznie po wynikach reprezentacji...Fot. Mateusz Porzucek/PressFocus

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się