Możemy zrobić coś dużego

Poniedziałkowy remis z Pogonią Grodzisk Mazowiecki był dla was chyba jak porażka?

– Tak, wszyscy tak to czuliśmy. Powinniśmy... Musieliśmy go wygrać! Niestety, tak się nie stało, zremisowaliśmy 2:2 i czuliśmy się tak, jakbyśmy przegrali. Zostały nam jeszcze cztery mecze. Natomiast z tego poniedziałkowego możemy wyciągnąć tyle, że to była dobra gra. Stwarzaliśmy sobie bardzo dużo sytuacji. Jedyne – i aż – nad czym musimy popracować, to skuteczność.

Pierwsza połowa z Pogonią była waszą najlepszą w tym sezonie?

– Myślę, że tak; że była zdecydowanie najlepsza. Wiadomo, że straciliśmy bardzo szybko bramkę ze stałego fragmentu gry, natomiast od tego momentu – kontrolowaliśmy całą pierwszą połowę. Stworzyliśmy ze cztery stuprocentowe sytuacje, które powinniśmy zamienić na bramki, ale niestety tak się nie stało. To musimy poprawić.

Dlaczego zabrał pan gola na 1:1 kapitanowi, Szymonowi Szymańskiemu?

– Nie chciałem się do tego przyznawać (śmiech). Szymek dobrze uderzył, natomiast myślę, że gdybym nie trącił piłki głową, to bramkarz mógłby obronić. Poczułem, że lekko gdzieś ją smyrnąłem, Szymkowi powiedziałem po cichu, że ją dotknąłem, ale nawet nie wiem, komu ją zapisali (uśmiech).

Początkowo wpisali jemu, ale z czasem coraz więcej źródeł zaczęło zmieniać na pana.

– Nie wiem, jak to wymyślą. Ta bramka była naprawdę bardzo ładna. Nie chciałem jej Szymkowi zabierać, ale to już nie ode mnie zależy (śmiech).

A z trochę mniej przyjemnych rzeczy... W końcówce pierwszej połowy mieliście znakomitą kontrę, ale bardzo daleko wypuścił pan sobie piłkę, przez co nie było „setki”, tylko przejęcie bramkarza. To nie pierwszy raz w tej rundzie, kiedy zdarza się panu coś takiego, by wspomnieć choćby derby w Bytomiu. Dlaczego kontrola piłki w takich momentach nie jest taka, jak pewnie sam pan czuje, że powinna być?

– Zgadza się, muszę nad tym popracować. Takie sytuacje dużo mi dają, bo jeśli wypuszczę sobie piłkę dalej – a wydaje mi się, że jestem bardzo szybkim zawodnikiem – to łatwiej jest mi ją gonić niż prowadzić przy nodze. Dlatego chciałem się zabrać jednym kontaktem do przodu, tym bardziej że widziałem, że przeciwnik z tyłu mnie goni i chciałem mu uciec. Niestety, wypuściłem ją sobie za daleko i bramkarz to przeciął.

Nie wygraliście kolejnego meczu – ostatnio to 4 remisy i porażka. Na razie jeszcze jakoś utrzymujecie się w top6, ale czy czujecie jakiś stres, obawy, że grając w ten sposób baraże mogą się wam wyślizgnąć, mimo że macie znakomitą szansę, by się w nich znaleźć?

– Wiemy, o co gramy i wiemy, że zostały nam cztery ostatnie mecze. Będziemy robić wszystko, aby być w barażach. Wiemy też, że w 1. lidze nie jest takie łatwe, aby wygrywać wszystkie spotkania. Może mamy teraz gorszy moment, mimo że gra nam się klei, układa się, ale nie notujemy zwycięstw. Nie wiem, czy czasami nie lepiej zagrać brzydki mecz, ale wygrać 1:0, niż jak z Pogonią – w pierwszej połowie zmiażdżyć totalnie przeciwnika, a wyjść z tylko jednym punktem.

W ewentualnych barażach na pewno nie zagracie na Stadionie Śląskim. Dyskutowaliście o tym w szatni?

– Nie, nie rozmawialiśmy na ten temat. Są do wyboru te trzy miejsca – Gliwice, Bielsko-Biała i Kraków – a my sami nie wiemy, gdzie zagramy. Nam w zasadzie nie robi różnicę, czy zajmiemy 3. czy 6. miejsce, bo i tak nie zagramy u siebie.

W trakcie meczu był pan mocno dyscyplinowany przez trenera Waldemara Fornalika. To były uwagi skierowane indywidualnie do pana, czy po prostu... był pan najbliżej linii?

– Trener starał się nam podpowiadać. To, że akurat byłem najbliżej linii, powodowało, że mógł mi coś przekazać, żebym poprawił jakiś element w grze. Gdy jest się trochę dalej, to nie słychać żadnych podpowiedzi z ławki.

Gdy trener Fornalik obejmował Ruch, trochę nim pana „straszyliśmy” – oczywiście w żartach. Natomiast jeśli są takie mecze jak z Pogonią, czy wcześniej z Chrobrym, gdy powinniście wygrać – to w szatni trener naprawdę jest taki... straszny?

– Na pewno czuć respekt, ale czy jest straszny? Nie. On chce dla nas dobrze. Wiemy, jaki jest trener Fornalik i mamy dla niego ogromny szacunek. Duży respekt za to, co osiągnął w piłce, naprawdę. Wszystkie jego ostre czasem słowa traktujemy jako wsparcie dla nas. On jest przede wszystkim dla nas, ale i z nami, bo wszyscy jesteśmy jedną drużyną i wiemy, że chce nam pomóc w jak najlepszy sposób.

W przerwie była bura, że macie być bardziej skuteczni, czy raczej uspokajanie – gracie dobrze, oby tak dalej?

– Mówiliśmy sobie, że musimy być bardziej skuteczni, ale była też mowa o tym, że jeśli będziemy kontynuować taką grę w drugiej połowie, to na pewno będziemy stwarzać sytuację i zdobędziemy bramkę. Natomiast tak jak powiedziałem wcześniej: udało się strzelić tylko jednego gola, może z trochę nieoczywistej sytuacji, gdy piłka spadła Denisowi (Venturze – przyp. red.) na nogę, a klarownych sytuacji nie wykorzystaliśmy.

Jak to jest, według was, piłkarzy, że w jeden weekend na trybunach są 53 tysiące osób, a potem z Pogonią – nieco ponad 8 tys.?

– Też się nad tym zastanawiamy. Wiadomo, że mecz z Wisłą Kraków przyciąga publiczność, bo było to promowane w całej Polsce – a takie spotkanie z Grodziskiem... może mniej. Uważam, że jesteśmy w kluczowym momencie sezonu i potrzebujemy wsparcia kibiców. Widać, że zostali ci najwierniejsi, którzy jeszcze wierzą. Liczę, że w kolejnym meczu przyjdzie więcej osób, bo jak mówię – to kluczowy moment, cały czas jesteśmy w grze i to nie jest tak, że nie gramy o nic. Jest szansa zrobić coś dużego i fajnie, gdybyśmy mieli jak największe wsparcie.

Dla kogo była kołyska po golu?

– Dla Kuby Szymańskiego. Niedawno urodziło mu się dziecko (uśmiech).

Rozmawiał i notował Piotr Tubacki