Mistrz

Są chwile w życiu redakcji, gdy człowiek odczuwa smutek.

Tal właśnie jest teraz. Odchodzi Andrzej Grygierczyk, nasz redaktor naczelny. Znamy się od trzydziestu lat z okładem, ale dopiero w ostatnim czasie pierwszy raz mieliśmy okazję pracować w jednej redakcji. Był to dla mnie - nie boję się tego słowa - zaszczyt. Myślę, że to jedno z najbardziej cennych doświadczeń zawodowych: kiedy o własnym szefie możesz powiedzieć, że go szanujesz, podziwiasz i tak po ludzku - lubisz.

To, co przeczytacie pod spodem niektórzy odbiorą jako pean, ale nic na to nie poradzę: piszę jak jest.

Andrzej Grygierczyk jest jak skała: u niego "tak" znaczy "tak", "nie" znaczy "nie". Łączy w sobie wszystkie najlepsze cechy zarówno reportera, jak i redaktora sportowego. Dla mniej obeznanych - to nie to samo. Pierwszy - zbiera materiały i pisze teksty, drugi - redaguje je i wyciąga ważniejsze przed te mniej ważne, decyduje o układzie gazety.

Andrzej, który redaktorem jest znakomitym, nie stracił przy tym zapału do pracy reporterskiej. Myślę że my, dziennikarze sportowi, mamy pod tym względem łatwiej niż nasi koledzy zajmujący się innymi segmentami rzeczywistości: nas generalnie wypalenie zawodowe - jeśli nie każą robić nam nic głupiego - nie dotyczy. Andrzej ma cechę, którą u niego obserwuję z przyjemnością - uwielbia tę robotę. A kiedy ktoś uwielbia tę robotę i w dodatku jest - jakby powiedział to Jerzy Engel - tak "szalenie" kompetentny, ma szansę przeżyć tyle w sporcie, co Andrzej Grygierczyk.

Jeszcze o jednym i drugim muszę wspomnieć. Spokój - to cecha, której ja, narwaniec, Andrzejowi zwyczajnie zazdroszczę! Spokojem można wygrać wiele, jeśli nie wszystko. Sportowcy to wiedzą. No i kultura: kot powinien być drapieżny i łowny, a mężczyzna - kulturalny i mowny. Andrzej Grygierczyk taki jest.