Mirra, kadzidło i manipulacja
MUCHA NIE SIADA - Tomasz Mucha
„Wyobraź sobie, że twój sąsiad włamał się do twojego domu, zabił członków twojej rodziny, ukradł twoją własność i nadal atakuje wszystkich, którzy odmawiają poddania się. Tymczasem inny członek rodziny tego sąsiada przychodzi do ciebie, uprzejmie się uśmiecha, mówi, jaka jesteś wspaniała, i zapewnia, że jest przeciwko wszelkiej przemocy. Ale kiedy pytasz, czy potępia ataki ze strony członków własnej rodziny, odmawia bezpośredniej odpowiedzi. Jest po prostu przeciwko przemocy w ogóle. Odmawiasz podania mu ręki. Nagle wszyscy w sąsiedztwie zaczynają krzyczeć, że TO TY jesteś niegrzeczny, niekulturalny i pozbawiony klasy. Nikt nie wydaje się szczególnie przejmować tym, że twój cholerny dom wciąż jest atakowany”.
To niemal dosłowny cytat z wpisu Ukraińskiej Federacji Tenisowej. Podałem go tu, bo lepiej nie potrafiłbym chyba zobrazować tego, co zaszło w środowisku światowego tenisa po finale WTA Finals, w którym grały ruska Mirra Andriejewa i Ukrainka Elina Switolina. Wygrała ruska, Ukrainka nie podała ręki rywalce po meczu i podczas ceremonii wręczenia nagród nie pogratulowała jej sukcesu. Ruska natomiast zwróciła się do Switoliny z wyuczoną i deklamowaną przy takich okazjach formułką gratulacyjną.
W związku z tym jakaś połowa tenisowego świata zaczęła się rozpływać nad zwycięstwem 19-letniej debiutantki z Krasnojarska, a także nad jej ogładą, klasą i kulturą osobistą (cóż za wspaniały gest!), przeciwstawiając jej niegrzeczną, upartą, zapiekłą i niewzruszoną tenisistkę z Odessy. Na Ukrainkę spadają gromy, czego dobitną zapowiedź – na kilka dni przed wydarzeniem – wystosowała inna „kulturalna” koleżanka z kortu, Aryna Sabalenka, nazywając w trakcie meczu Switolinę „jeb...ną ukraińską su..ą”.
Otóż prawda jest zupełnie inna.
To zastanawiające, ale mimo woli przerażające, jak sposób myślenia ruskich przejmuje powoli coraz większa część zachodniej opinii publicznej, czego wyrazem choćby artykuł zamieszczony w hiszpańskojęzycznej platformie Eurosportu, pod prowokacyjnym tytułem: „Jak długo jeszcze, Switolina?”. Autor – mniejsza o nazwisko – pyta w nim, dlaczego Ukrainka nie zmieniła swojego stanowiska i wciąż nie podaje ręki swoim rosyjskim przeciwniczkom, wszak wojna trwa już pięć lat, można by się przyzwyczaić (przyzwyczaić do eksplozji? pogrzebów? zniszczonych domów? nocy bez prądu i ogrzewania?) i wrócić do tenisowej etykiety... Choćby dla świętego spokoju jakiegoś gryzipiórka, któremu nie wadzą rakiety zrzucane na ukraińskie bloki, nastrój przy porannej kawie w hiszpańskim słońcu burzy mu za to, że jedna tenisistka innej nie podała ręki.
Ale tenże już zupełnie nie zapyta, dlaczego to Andriejewa nie wykorzystała okazji – wszak wymarzonej, bo miała rywalkę, którą rzekomo tak szanuje, tuż obok, pod nosem mikrofon i przed monitorami miliony ludzi czekających na jej słowa – by potępić imperialistyczną wojnę Rosji i przerażające zbrodnie popełnione przez jej kraj. Jasne, że nie mogła, bo jest laureatką państwowego orderu nadanego przez Putina, ale dlaczego to Switolinę stawia się w sytuacji niekomfortowej, a Andriejewą już nie?
Jak widać, przyodziany w szlachetne słowa makiawelizm ruskich znajduje już poklask nawet w tej części świata, która powinna mu się stanowczo przeciwstawiać, więc albo jego propagandyści to pożyteczni idioci, albo zwyczajne skorumpowane gnidy.
Prawie pięć lat po agresji ruskich zbirów na suwerenne państwo, masowe mordy cywilów w Buczy i w wielu innych miejscach w Ukrainie, uprowadzanie dzieci, bombardowanie szkół, przedszkoli, szpitali i bloków mieszkalnych poszły widać w niepamięć. Już nieważne, kto jest zbrodniarzem, a kto ofiarą. Jasny podział na dobro i zło zostaje zamazany. Sport wszystko rozgrzesza, sportowcy jak pokolenie płatków śniegu nie są niczemu winni, nie wolno ich stygmatyzować i nie powinni ponosić żadnej odpowiedzialności za swój kraj – przybijajmy piąteczki, cieszmy się igrzyskami!
Czyli w myśl tego rozumowania podczas drugiej wojny światowej wszyscy w Europie powinni na sportowych arenach rywalizować z reprezentantami hitlerowskich Niemiec. No bo przecież co ma wojna wspólnego ze sportem? To teraz proste pytanie – czemu nie odbyły się igrzyska w 1940 i 1944 roku? Może dlatego, że – eureka! – trwała wojna, a hitlerowskie hordy naruszyły wszelkie traktaty i zaatakowały suwerenne państwa, mordując ich obywateli?
W Ukrainie właśnie ruscy mordercy – na takiej samej bezprawnej zasadzie, co hitlerowcy – zabijają nie tylko żołnierzy, ale też ukraińskie kobiety, dzieci, w tym sportowców i ich rodziny. Do tego niszczą stadiony, hale i inne sportowe obiekty, w których ukraińscy sportowcy mogliby trenować i przygotowywać się do międzynarodowej rywalizacji.
Ale sportowym organizacjom, takim jak WTA i ATP, to oczywiście dziś nie przeszkadza – to bezduszne korporacje liczące tylko swoje miliony, na co pozwala im ignorowanie rzeczywistości wojny. Gdyby zawieszono tenisistów z dwóch państw odpowiedzialnych za agresję na Ukrainę, sportowa hierarchia stanęłaby na głowie, wszak znaczna część światowej czołówki to ludzie urodzeni w Moskwie i Mińsku; ich następcy już szykują się do ataku – we francuskich, hiszpańskich czy cypryjskich akademiach tenisowych największą grupę adeptów stanowią ci rosyjskojęzyczni, zapewne dzieciaki bogatych tatusiów robiących kariery w putinowskim przemyśle wojennym. Na odcięcie od tych milionów płynących do tenisowego przemysłu z ruskich portfeli nie można sobie pozwolić, więc WTA i ATP udają, że sport musi być poza polityką, ruskobiałoruscy grają jako „neutralni” i zabawa trwa w najlepsze.
Oczywiście, ruska tenisistka nie jest odpowiedzialna za wywołanie wojny przez jej państwo, wszak miała wtedy 14 lat, ale z jej ust, podobnie jak ze strony Sabalenki, nigdy nie padło nic o ofiarach wojny, żadna z nich nie nazwała agresorów po imieniu. I na tym polega ich makiawelizm – one są cacy, kulturalne i uprzejme, jednocześnie stawiając w niezręcznej sytuacji swoje ukraińskie przeciwniczki. Tymczasem to tenisistki rodem z Kijowa, Odessy, Charkowa i innych ukraińskich miast codziennie budzą się z pytaniem, czy ich najbliżsi przeżyli noc.
Wielu ich znajomych, także sportowców, już zginęło na froncie lub pod rakietami, inni wciąż muszą bronić kraju przed rodakami Andriejewej – jak choćby były tenisista Sierhij Stachowski, cztery lata na froncie, dziś jeden z trenerów Switoliny. Stachowski otóż obnaża mechanizm fałszywej ogłady triumfatorki WTA Finals: gratulowanie Elinie, ale pomijanie faktu, że jej kraj najechał Ukrainę, zamordował setki tysięcy ludzi, nigdy publicznie nie potępiając wojny, na dodatek odbierając honory z rąk Putina, nie jest aktem żadnej KLASY. To akt celowej MANIPULACJI.
