Mamma mia!

Włosi są narodem emocjonalnym, a na punkcie calcio, czyli piłki nożnej, wręcz zwariowanym. Kawiarenki w wielkich miastach i małych miasteczkach w każdy poniedziałek pełne są facetów w średnim i sędziwym wieku dyskutujących o weekendowych meczach Serie A, B, C i dalszych liter alfabetu. Zazdroszczę Zbigniewowi Bońkowi licznej cudownej rodziny i wspaniałej kariery piłkarskiej, także tego, że „od zawsze” mieszka w Rzymie, dla mnie najpiękniejszym mieście pod słońcem. Nie wiem, czy Zibi przysiada się czasem do dyskutujących w kafejkach tifosich, na jego miejscu tak bym robił, gdyż można się wiele dowiedzieć, nie tylko o futbolu.

W Polsce chyba na to za wcześnie, można dostać po głowie jak pewien kibic krakowskiej Wisły, który w klubowej koszulce wpadł do sklepu na stadionie Legii. Albo polonijne dzieci skrojone z szalików i pobite przez odważnych inaczej rozbójników z sąsiedztwa. Może i my doczekamy kiedyś normalności... Jeżeli nie moje pokolenie, to moje wnuki przynajmniej.

Wpadłem kiedyś z żoną do pubu w Sewilli po meczu miejscowej drużyny z Manchesterem United. Na widok tłumu kibiców obu drużyn moja ślubna rwała się do ucieczki, ale uspokoiłem ją, że to nie Warszawa, Kraków czy Łódź, będzie fajnie. I było super, zwycięzcy postawili po piwie przegranym, wymieniono się szalikami i tyle.

Nie jest dziś łatwo być włoskim kibicem. Mój przyjaciel Domenico, właściciel fajnej knajpki w pobliżu, powitał mnie niedawno rozpaczliwym „Mamma mia!”, niczym w piosence ABBY. Chodziło mu o katastrofę reprezentacji squadra azzurra, bo trudno inaczej nazwać brak kwalifikacji na mundial po raz trzeci z rzędu. Toć już Polska jest lepsza, graliśmy na ostatnich światowych czempionatach gdy makaroniarze zostawali w domach. Kluby też tifosich nie rozpieszczają na europejskiej arenie. Nic tylko napić się grappy i ponarzekać w pobliskiej kafejce.

Od dawna szykowałem się na koncert kultowego zespołu SBB założonego ponad pół wieku temu w Siemianowicach Śląskich. Sędziwy Józef Skrzek, wspierany przez niewiele młodszych Apostolisa Anthimosa i Jerzego Piotrowskiego, dał czadu jak za młodych lat, a mnie przypomniały się cudowne śląskie bluesy śpiewane przez jego nieżyjącego już brata Jana „Kyksa”. Tak jak Górnik Zabrze był kiedyś synonimem świetnego śląskiego futbolu, tak bracia Skrzekowie z Siemianowic uosabiają muzykę prostych Ślązaków, grając bluesa mówiącego o życiu w familokach.

Na stadionach podobno wolno więcej, ale w sali koncertowej są granice, których przekraczać nie należy. Niedysponowany umysłowo widz w gdańskim Starym Maneżu zakłócał koncert SBB niewybrednymi okrzykami. Skrzek obraził się, zszedł ze sceny w trakcie występu. Na szczęście wrócił udobruchany reakcją publiczności, a bluzgającego typa wyprowadzili sąsiedzi z widowni. Niedawno w podobnej sytuacji Eric Clapton też opuścił scenę w Mediolanie uderzony winylową płytą rzuconą z widowni. Już nie wrócił gdyż „chamstwu trzeba się przeciwstawić siłom i godnościom osobistom” (cenzuro, nie poprawiaj!), jak mówił niezapomniany Jan Kobuszewski, kiedyś początkujący żużlowiec, później wybitny aktor, prywatnie przyjaciel moich rodziców. Jakość dzisiejszych polskich kabaretów tak się ma do tych dawnych z Ireną Kwiatkowską, Dudkiem Dziewońskim, Janem Kobuszewskim i Wiesławem Gołasem, jak obecna reprezentacja do Orłów Górskiego.

Piosenkarka Doda skrytykowała Stinga za to, że spokojnie, siedząc w stylowym garniturze, pięknie zaśpiewał stare przeboje bez pajacowania na scenie. Prawdziwi artyści nie muszą epatować nagością lub wulgaryzmami, by porwać publiczność. W historii futbolu tylko jeden piłkarz pokazał kibicom goły tyłek za to, że na niego gwizdali. Jako piłkarz zagrał 10 spotkań w reprezentacji Polski, odnosił trenerskie sukcesy w Stali Rzeszów, ale do historii przeszedł dzięki gołym pośladkom. Nie życzę tego Dodzie, czyli Dorocie Rabczewskiej, córce wicemistrza świata w podnoszeniu ciężarów.

Wspomniany powyżej Józef Skrzek był jednym z filarów legendarnej grupy Breakout, z którą nagle się rozstał w 1970 roku. Powodem nie były rozbieżności artystyczne z Tadeuszem Nalepą, a ... ligowa piłka nożna. Skrzek, Ślązak z krwi i kości, kibicował Górnikowi Zabrze, a perkusista Józef Hajdasz Legii. Wspólnie oglądając mecz w telewizji, tak się pokłócili, że Józef odszedł z kapeli i założył SBB, z korzyścią dla polskiego rocka.

Rusza centrum VAR w Warszawie, sędziowie nie będą już musieli peregrynować po kraju, by zasiąść przed monitorem. To duży sukces federacji i Ekstraklasy, także osobiście Prezesa PZPN. Cezaremu Kuleszy przyprawiono gębę nieudacznika, podobnie jak kiedyś jego poprzednikom. Cóż, fotel prezesa PZPN od dawna jest gorący, a opisane przez Gombrowicza oczernianie dla zasady wciąż jest żywe. Polskie centrum VAR nie jest może tak okazałe, jak to w siedzibie UEFA w Nyon (tam 48 monitorów, u nas 9), ale nie od razu Kraków zbudowano. Teraz nawet Niemcy nam nie podskoczą w jakości VAR, może kiedyś także w tej piłkarskiej?

Ściany ozdobiono fotkami dawnych polskich arbitrów, przypomniano nawet mój finał Mundialu 1990, oczywiście także Alojzego Jarguza, Ryszarda Wójcika. Ale i tak bohaterem jest Szymon Marciniak, który od pół roku zmaga się z kontuzją i pokazuje wielki charakter, nie poddaje się. To twardziel w najlepszym znaczeniu, pojedzie na Mundial jako jedyny Polak, oprócz członków swojej ekipy. Kolejny finał najlepszego polskiego sędziego w historii? Czemu nie?

Lokalni politycy uzależniający wsparcie amatorskich imprez dla młodzieży od poglądów ich organizatorów to nie twardziele, a miękiszony. Zainicjowany jeszcze przez Kazimierza Górskiego Dobiegniew Cup ma kłopoty, bo wojewódzkim politykom nie podobają się polityczne zapatrywania organizatorów. To jakaś paranoja, ze szkodą dla marzących o sportowej rywalizacji dzieci. Panowie w garniturach nie mają za grosz empatii, ani wyczucia. Polityka powinna być oddzielona od sportu bardzo grubą linią, radość dzieci nie ma barw partyjnych.