Każde zwycięstwo nas budowało

1. Zdobyłeś swoje piąte mistrzostwo Polski, ale w nieco innej roli niż poprzednie. Jak się odnajdujesz jako napastnik czwartej formacji?

- Od początku sezonu mój instynkt strzelecki gdzieś się zagubił, męczyłem się i nie wyglądało to tak, jakbym chciał. W tej sytuacji otrzymałem miano człowieka od „czarnej roboty”. Ambicji i waleczności nigdy mi nie brakowało, więc chciałem z tego zadania wywiązać się jak najlepiej. Nie mnie oceniać, jak to wypadło, chyba jednak nie było najgorzej, bo nasz atak z Mateuszem Gościńskim i Valtterim Alirantą dawał się rywalom mocno we znaki. Nie wiem, co życie przyniesie w najbliższym i dalszym czasie, ale raczej należę do ludzi cierpliwych i będę czekał...

2. Które mistrzostwo smakowało najbardziej?

- Każde złoto ma swoją wartość, okupione twardą i nieustępliwą walką, więc dla mnie ma ten sam smak. Wszystkim wydaje się, że tegoroczny play off poszedł nam gładko, jednak to tylko pozory, bo w miarę upływu czasu każdy następny mecz był trudniejszy od poprzedniego. Poprzeczka ciągle wędrowała w górę. Myśmy się rozkręcali, zaś rywale za wszelką cenę chcieli nas powstrzymać. Nie byli jednak w stanie tego zrobić!

3. Czy porażka z Jastrzębiem w drugim meczu na własnym lodzie mocno zabolała?

- Nie chciałbym do niej wracać, bo to już daleka historia i teraz patrzę na złoty krążek. Każda porażka boli, a w play offie jeszcze bardziej. Po niej powiedzieliśmy sobie: do takiej gry już nie możemy dopuścić! Musimy być czujni i skoncentrowani do bólu, od początku do końca. Rywal wykorzystał nasz słabszy dzień i, jak się potem okazało, była to nasza jedyna porażka.

4. Sezon zasadniczy wcale tego jednak nie zapowiadał. Z czego wynikała mało stabilna forma?

- Pierwsza część rozgrywek w naszym wykonaniu, delikatnie mówiąc, była taka sobie. Nasza forma była „w kratkę” i zespół prezentował się właśnie mało stabilnie. Nie funkcjonowaliśmy dobrze w kolektywie. Jednak przed play offem powiedzieliśmy sobie: piszemy nową historię!

5. Czy spodziewałeś się, że do mistrzostwa Polski będzie potrzebne tylko 13 meczów?

- Gdybym mi ktoś zaproponował taką liczbę spotkań, brałbym ją w ciemno. Któż mógł przypuszczać, że z takimi rywalami w półfinale i finale wygramy serie po 4-0? To jednak są tylko liczby, za nimi kryje się nasza gra na sto procent i pełne zaangażowanie. Rywale tylko czyhali, by nam się noga powinęła. Każde zwycięstwo nas wzmacniało, budowało i już byliśmy nie do zatrzymania. Od pierwszego do ostatniego meczu szliśmy razem i tu ogromne wyrazy uznania dla Tomka Fučika. My strzelaliśmy, a on przytrzymywał wynik, kiedy rywale atakowali. Jego postawa była kluczowa, bo dodawała nam skrzydeł i teraz możemy się cieszyć z sukcesu.

Rozmawiał Mateusz Pawlik