Kapryśny Kwiecień w maju

Nieciecza spada, Wieczysta upada? Rzeki łez nas z tych przyczyn nie zaleją, bo w futbolu szybki sukces sportowy można zbudować na pieniądzach, ale tłum wiernych kibiców wychowuje się przez pokolenia. Losy tych prywatnych klubów są jednak rozbieżne, chociaż kapryśny miliarder Wojciech Kwiecień na dziś dementuje informacje, jakoby miał porzucić swój klub i relokować kapitał w Wiśle. Tak czy owak, Wieczysta jest zabawką stworzoną przez człowieka, którego stać na zabawy droższe, przy najlepszej krajowej frekwencji, na stadionie trzynastokrotnych mistrzów Polski, zwłaszcza że od małego jest ich fanem.

Mieliśmy już w polskiej piłce krezusów, którzy robili na prowincji wynik, wkradali się nawet na europejskie salony i zapisywali w historii, aby w końcu, znużywszy się piłką, odsprzedawać licencje innym. I tak na truchle Groclinu wjechała niegdyś do ekstraklasy warszawska Polonia, a na zwłokach Amiki poznański Lech.

Trzy krakowskie kluby w najwyższej klasie rozgrywkowej to jednak trochę za dużo, Wieczysta zresztą nie ma gdzie grać, a i sympatie kibicowskie pod Wawelem są na trwałe rozdysponowane - ja się nie dziwię, że Wojciech Kwiecień ma ochotę przenieść swoje środki nad Błonia, ale moment ku temu wybrał cokolwiek niewczesny. Piłkarze Wieczystej na trzy mecze przed końcem sezonu mogą już nawet nie wychodzić na boisko, i tak najpewniej zajmą miejsce w pierwszej szóstce.

Jeśli Wieczysta zrezygnuje przed barażami, wolny los uśmiechnie się do jednej z ekip, choć gwoli sprawiedliwości w takiej sytuacji w play offach powinna wziąć udział siódma ekipa w tabeli (przekonuję do tego nie tylko jako fan Niebieskich, wciąż balansujących na granicy strefy barażowej). Gdyby jednak Wieczysta zagrała do końca o promocję, może się okazać, że szesnaste miejsce w ekstraklasie będzie bezpieczne, no bo rezygnacja po awansie uratuje trzeciego spadkowicza...

Tu jest jakiś deal do zrobienia – na miejscu właściciela Widzewa nieoficjalnie motywowałbym zawodników z Krakowa bajońskimi „premiami grzecznościowymi”, zwłaszcza, że to może być ich ostatni zarobek w Polsce. Wieczysta ma drużynę gwiazdorską, trudno uwierzyć, aby poza graczami w wieku emerytalnym (Carlitos, Gajos, Pazdan), najlepsi gracze zgodzili się grać na piątym poziomie. Tak czy owak, jako się rzekło, nikt raczej po tym rozstaniu nie załka, dla polskiej piłki lepsza potężna Wisła niż silna Wieczysta w ekstraklasie.

Wydaje się zatem, że jedynym prywatnym klubem w Polsce, zbudowanym od zera do poziomu ekstraklasowego, który nie ma statusu efemerycznego, pozostanie Bruk-Bet Termalica. Z bruku powstała, więc na bruku nie wyląduje, chciałoby się rzec. Przed z górą dwudziestu laty państwo Witkowscy, producenci kostek brukowych, ogłosili w szczerym polu szczere intencje i postanowili zmienić ściernisko w San Francisco. Ludowy Klub Sportowy z Niecieczy wspinał się szczebel po szczebelku, aby z czasem stać się pierwszym polskim klubem wiejskim z miejscem w ekstraklasie.

Właściciele zainwestowali w infrastrukturę, postawili bazę i uroczy stadionik spełniający wymogi ligowe, żeby się sowicie i regularnie opłacani piłkarze nie musieli czuć bezdomni. Nie porzucili klubu po pierwszym, ani po drugim spadku, to i teraz nie porzucą – Bruk-Bet przez pięć w sumie sezonów na najwyższym szczeblu napsuł krwi wielu potentatom i dał się zapamiętać jako reklama firmy solidnej, uczciwie zbudowanej od podstaw. Skądinąd nie pomnę, by w ekstraklasie tak źle skończyła sezon drużyna, która na inaugurację gromi na wyjeździe wicemistrza Polski czterema golami – Nieciecza przez dwa dni była nawet pierwszym liderem.

„Słoniki” nie są już postrzegane w ekstraklasie jako błyskotka parweniuszy, raczej jako sympatyczne kuriozum. Szanuję wytrwałość właścicieli i fakt, że wybrali lokalny wariant promocji zamiast władować pieniądze w gotowca, jak na przykład szefowie Drutexu, niegdyś finansujący pierwszą ligę w Bytowie, dzisiaj platynowi sponsorzy Bayernu Monachium. Miano „polskiego Hoffenheim” zostało jednak przyznane Niecieczy zdecydowanie na wyrost – inne to pieniądze i ambicje. Prowincjonalny klub Dietmara Hoppa gra na nowoczesnej Pre-Zero Arena na 30 tysięcy ludzi, występuje w Bundeslidze nieprzerwanie od 18 lat, a teraz bije się o powrót do Champions League i ma duże szanse, bo jego rywale właśnie się zmierzą w bezpośrednim pojedynku. W Niemczech już się z „Wieśniaków” nikt nie śmieje, tam się im zazdrości.