Jak zły sen...

To był dobry sen.

Wbiegłem na boisko wysłany z ławki rezerwowych. Pierwsza drużyna ważnego klubu. Wokół gracze, których do tej pory znałem z gazet, podziwiani przez miejscowych kibiców. Po kilku minutach znalazłem się przy piłce i szybko oddałem ją swemu idolowi, który biegł przede mną. Pole karne rywali było coraz bliżej, ci z przeciwnej drużyny stali na szesnastym metrze, dziwnie pasywni. Leszek wycofał piłkę. Kopnąłem lewą nogą w kierunku prawego dolnego rogu. Otarła się jeszcze o słupek i wpadła do bramki. Widownia wiwatowała, a spiker trzymał palec prawej ręki w górze. Potwierdziłem, że to mój gol premierowy! W przerwie meczu rozmawiałem z Leszkiem, przekonując go, że oczywiście kopnąłem prostym podbiciem. Wyraził uznanie, poklepał. Był powód do dumy...

Z błogiego stanu wyrwała mnie o poranku syrena radiowozu jadącego ulicą sześć pięter niżej. Policjanci minęli na szczęście mój dom, ale to oznaczało szybki powrót do realu. Już nie ostatnie piętro z widokiem na morze w hotelu w Gdyni, ale mieszkanie w Warszawie, wtorek, czyli dzień wysłania felietonu.

Przepraszam, że tym razem nie będzie na jawie o sporcie. Nie będzie o wyższości Rakowa nad Legią, Szwargi nad Papszunem. Nie będzie ani o tytule Linette, ani o pojedynku Sabalenki z Muchovą. Dziś nie wypada o sporcie, nawet... w „Sporcie”.

Kraków tkwi w świadomości jak zadra. Ale także powraca Ostrowiec Świętokrzyski. Nie tak dawno, na przełomie czerwca i lipca, widziałem parę razy z okna samochodu stadion KSZO. O takich grodach wydano w latach siedemdziesiątych skromny album zatytułowany „Miasteczka dobrej sławy”. Dostałem taki na osiemnaste urodziny od kolegi. Ostrowiec Świętokrzyski okrył się złą sławą. Bez zgody mieszkańców. Ale to zło mogło być w Lubartowie, Międzyrzeczu, Supraślu. Wszędzie! Bo zło nie wybiera adresu. Zło pojawia się bez meldunku, bo...

– Dziwny jest ten świat
Gdzie jeszcze wciąż
Mieści się wiele zła
I dziwne jest to
Że od tylu lat
Człowiekiem gardzi człowiek

Dziwny ten świat
Świat ludzkich spraw
Czasem, aż wstyd przyznać się
A jednak często jest
Że ktoś słowem złym
Zabija tak, jak nożem (...)

Tak, bo wszystko zaczyna się od słów. Słów pogardy, słów dzielących, a więc negacji bliźniego. Słowo zabija jak nożem, a od słowa do dwóch karabinów w samochodzie i pięciuset sztuk amunicji jest już bardzo blisko...

To przypadek, ale od ponad dwóch tygodni czekałem jak na zbawienie na ten wieczór w teatrze Ateneum. Do Warszawy wybierała się z Krakowa Anna Dymna. Nie, nie tylko aktorka, a Postać! Kobieta, której się nie słucha; kobieta, której słowa chłonie się z otwartymi ustami. Miało być o filmie, pewnie trochę o teatrze, a było o jej ukochanym mieście. Spowitym kirem, naznaczonym żałobą.

Pani Anna to dobroć skondensowana, może jedna z ostatnich, która nadal wierzy, że ludzi dobrej woli jest więcej, a przynajmniej powinno być znacznie więcej!

Czy możemy czekać z nadzieją, że ten świat nie zginie? Bo gnije na pewno! Okazało się, że Breivik nie musi być Norwegiem, może być Polakiem, Czechem lub Hiszpanem. Granice krajów nie są żadną barierą, bo zło przenika i może zamieszkać w dowolnym miejscu świata. Nawet w zwykłym bloku w Ostrowcu Świętokrzyskim i chodzić w kapturze do miejscowej Żabki codziennie po chleb powszedni.

(...)

– Nadszedł już czas
Najwyższy czas
Nienawiść zniszczyć w sobie!

Ale najpierw powinno przyjść... opamiętanie. I zapukać do każdych drzwi. Tych zwykłych i tych obitych skórą, wyciszonych i pilnie strzeżonych.

Źródło - konto X: Jan Sušer