Istnieje życie po futbolu

Różne były ligowe sezony, także wtedy, gdy pan grał w ekstraklasie, ale tak szalonego jak obecnie – chodzi mi o spłaszczoną tabelę – nie było nigdy. W tej stawce cały czas wiele do ugrania ma GKS Katowice – klub, w którym spędził pan wiele lat. Jak pan widzi GieKSę okiem emigranta?

– Doceniam efekty pracy trenera Rafał Góraka. Znamy się (razem grali w ekstraklasie w Szczakowiance Jaworzno – przyp. red.), wiem doskonale, jakim jest ambitnym człowiekiem. To ktoś, kto nie robi nic po łebkach. Wkłada w tę pracę mnóstwo serca i umiejętności. W efekcie to musiało kiedyś zaowocować, musiało odpalić... i odpaliło! Po paru wygranych meczach przyszła pewność siebie i teraz w tym zespole nikt już nie cykorzy i daje się z siebie więcej, niż można. Gdy zespołowi idzie dobrze, zawsze można dać z siebie coś więcej i spróbować czegoś, czego wcześniej się nie próbowało. Tak właśnie jest w GieKSie – i indywidualnie, i zespołowo wszystko idzie na plus, zespół nabiera pewności siebie. 

Gra GKS-u, jak na polską ligę, jest specyficzna. Jego piłkarze, wyprowadzając piłkę, bardzo rzadko walą lagę do przodu. Starają się mieć piłkę bez przerwy pod kontrolą. Nawet bramkarz bierze udział w rozgrywaniu piłki. Zaskakuje to pana?

– Nie. W Europie ten sposób gry jest normalny. Bramkarz często jest zawodnikiem, który normalnie mógłby grać w polu. Nie ma już bramkarzy w stylu „Broń Boże, tylko nie do mnie! Nie podawaj, bo jeszcze sam sobie bramkę strzelę”. Cóż, znałem takich (uśmiech). Teraz bramkarz gra nogą jak zawodnik z pola. Tak się gra, żeby posiadać piłkę i tworzyć coś od tyłu. GKS wpasowuje się w tę tendencję, z korzyścią dla siebie. A jak znam trenera Góraka, to na bieżąco jest z trendami, podgląda nowinki, zna wszystkie nowości, a GKS tylko na tym korzysta. Jest tak, jak ma być (uśmiech). 

W tym sezonie w polskiej lidze każdy może wygrać z każdym. Drużyny przypominają kolarski peleton. Zdegradowana już Nieciecza potrafiła rozbić na wyjeździe Jagiellonię, liderujący Lech wyraźnie przegrać u siebie z walczącą o utrzymanie Lechią, Legia dopiero ostatnio odsapnąć po ucieczce ze strefy spadkowej, a inwestujący w piłkarzy miliony euro Widzew nie może być pewnym uniknięcia spadku nawet teraz, na dwie kolejki przed końcem. To na pewno ciekawe, ale czy jednocześnie można uznać za przejaw słabości polskiej ligi fakt, że nie ma wyraźnego hegemona?

– Absolutnie nie odbieram tego jako słabość. Wręcz przeciwnie: chciałbym, żeby takie sezony były ciągle (uśmiech). Kiedy grałem w polskiej ekstraklasie, wiadomo było, kto walczy o tytuł, kto jest silny, a kto będzie bronił się przed spadkiem i... tak z reguły było. Kto miał pieniądze, dobrze prosperował – wygrywał ligę. A teraz? Jest po prostu ciekawiej! Poza tym pojawia się nowe pokolenie nowych, młodych ambitnych trenerów, którzy w mojej ocenie robią super robotę! Potrafią dostrzec potencjał piłkarzy z niższych lig, wyciągać ich i robić z nich naprawdę dobrych zawodników ligowych. Już każda drużyna w naszej lidze, także ta uznana za potencjalnie słabszą, potrafi być świetnie przygotowana pod względem fizycznym, taktycznym, mentalnym. W efekcie nie ma pewniaków, nie ma pewności, jak skończy się mecz. Jak najwięcej takich sezonów, to dla kibiców wielka atrakcja! 

Polska piłka klubowa bardzo się zmieniła. Obecnie często w naszych drużynach w wyjściowym składzie na ligowy mecz potrafi się znaleźć dziewięciu-dziesięciu obcokrajowców. To dobrze czy źle?

– Nie mamy na to wpływu. Wiadomo, że chciałbym, żeby polskie talenty promowały się, żeby było ich wiele. Żeby pojawiali się piłkarze w stylu Kuby Kamińskiego czy Oskara Pietuszewskiego, którzy już w klubach zachodnich wyrobili sobie markę. Przyjmuję jednak do wiadomości, że obecny futbol zawodowy to przede wszystkim biznes, nikt w imię idei nie zamierza rezygnować z wyników. Nasi dobrzy piłkarze też są bardzo szybko podbierani na Zachód, niektórzy ledwo zdążą zaistnieć w ekstraklasie. Weźmy taki Manchester City – ilu w jego podstawowym składzie gra Anglików? Takie są prawa rynku, takie są prawa zawodowej piłki. 

To powoduje też, że budowanie drużyny nigdy się nie kończy. Dziś wystarczy, że jakiś piłkarz nagle w ciągu rundy zrobi znaczny postęp, pokaże się, zabłyśnie i za chwilę... już go nie ma! 

– To jest dziś normalne i... nic się na to nie poradzi. Nie ma sensu z tym w ogóle walczyć. Skąd u nas w polskiej lidze aż tylu obcokrajowców? Tego akurat nie wiem, bo uważam, że u nas też jest mnóstwo talentów i warto na te talenty stawiać, ale przecież kluby nie robią same sobie na złość. Musimy sobie zdawać sprawę, że nasza liga nie jest najbardziej – delikatnie mówiąc – zamożna na rynku europejskim, ale....

... ale w tej chwili jest jedną z najbardziej interesujących!

– Owszem! To trzeba z zadowoleniem przyznać (uśmiech). Oglądam ją w miarę moich skromnych możliwości i muszę, chcę, się z tym zgodzić  Byle tak dalej. 

Kto będzie mistrzem?

– Wszystko wskazuje, że Lech, ale... poczekajmy do momentu, gdy będzie to w stu procentach pewne. Wiem tylko, że mistrzem i tym razem nie będzie Legia (uśmiech). 

Zostawmy ligę. Czy nie żal panu absencji Polski na mundialu?

– Jako wielki fan piłki zawsze jestem za tym, żeby nasza reprezentacja kwalifikowała się do wielkich imprez. Żal więc jest duży. Przyjaźnię się z jednym z naszych reprezentantów, Kubą Kamińskim, i bardzo żałuję, że nasi piłkarze o takich możliwościach nie będą mieli tym razem okazji się pokazać. Szkoda, żałuję bardzo...

Po latach spędzonych na boiskach realizuje się pan obecnie w inny sposób.

– Ze względu na wiek, nawet gdy gra się dla przyjemności, to już coraz rzadziej, coraz wolniej i... coraz bardziej to boli (śmiech). Jednak – chciałbym to z całą mocą zauważyć i podkreślić – istnieje życie po futbolu. 

O! To mamy tytuł tej rozmowy!

– Bo tak jest! Znalazłem w życiu coś, co wciągnęło mnie bez reszty, stało się pasją. To... góry! Jestem nimi zafascynowany w każdej postaci. Uwielbiam via ferraty, czyli szlaki turystyczne wyposażone dla asekuracji w stalowe liny. Te szlaki są popularne w Niemczech, Szwajcarii, we Francji czy Włoszech. Uwielbiam się po nich wspinać latem, uwielbiam chodzić też zimą. Uwielbiam wchodzić na coraz wyższe szczyty (uśmiech). Mam już na rozkładzie kilka czterotysięczników. Na razie mój rekord to 4164 m n.p.m. – to Breithorn, szczyt w Alpach w Szwajcarii na granicy z Włochami. W zasadzie dla każdego alpinisty, a używam tego sformułowania wobec ludzi wspinających się w Alpach (uśmiech), Breithorn jest na samym początku, bo jest to szczyt technicznie prosty. Jednak w zasięgu wzroku mam już większe wyzwanie: to... 6057 m n.p.m.! (uśmiech).

Czyli?

Wulkan Chachani w Peru. Cieszę się na ten wyjazd. Zobaczymy, czy mój organizm to zniesie i... czy da radę to ogarnąć.

Rozmawiał we Fryburgu Bryzgowijskim Paweł Czado

Marek Kubisz

ur. 27 lutego 1974 w Chorzowie

Kluby: Stadion Śląski Chorzów, Szombierki Bytom (1991-97), GKS Katowice (1997-2002), Szczakowianka Jaworzno (2002-03), Odra Wodzisław (2004-05), Arka Gdynia (2005-06), GieKSa (2006), Unia Janikowo (2007), Energetyk ROW Rybnik (2007-08), GKS Jastrzębie (2008), Ruch Radzionków (2008-09), Leśnik Kobiór (2010), Szombierki (2010-13), Eintracht Freiburg (2013), SF Oberried (2015). 189 meczów i 27 bramek w polskiej ekstraklasie.

Marek Kubisz w drodze na Allalinhorn (4027 m n.p.m.). Archiwum Marka Kubisza

Marek Kubisz na szczycie Allalinhorn (4027 m n.p.m.). Archiwum Marka Kubisza