Ileż można czekać?!

Reprezentacja na finiszu rozgrywek Ligi Narodów gra z Rumunią i Szwecją. Jakie są pana oczekiwania - jako byłego reprezentanta Polski - przed tymi spotkaniami?

– Oczekiwania są takie jak każdego kibica – żeby były dobre wyniki, bo polec z honorem to nie jest sztuka. Czegoś w tej drużynie jednak brakuje… Nie wierzę, że jak przyjeżdżają na zgrupowanie, na mecze, to nie mają woli walki. Z reguły dobrze się zaczyna, jest gra od tyłu, wszystko przygotowane, ale potem, im dalej, tym gorzej. Niestety, jak się patrzy, to nasza obrona to katastrofa. Sami nie wiedzą, czy przejść na krycie indywidualne, czy strefowe. Według mnie najsłabsza w tym zespole jest właśnie defensywa.

A co do obrony, jest jeszcze kwestia obsady bramki, bo Łukasz Skorupski nie jest powołany, Marcin Bułka jest kontuzjowany. Są bramkarze z ekstraklasy, którzy w lidze razem we trójkę wpuścili ponad 60 bramek… Jest Bartłomiej Dąbrowski, Sławomir Abramowicz i Mateusz Kochalski.

– Zgadza się. Wydaje się, że z nich Drągowski powinien grać, bo przecież mówi się, że im bramkarz jest starszy, tym nabiera więcej potrzebnego doświadczenia. Nie do końca wiemy, dlaczego Skorupskiego nie ma. Najważniejsze, żeby wyszli na boisko i walczyli.

Jest w kadrze dalej Robert Lewandowski.

– To fajny zawodnik, ale zawsze będę porównywał sytuację do Zbigniewa Bońka, który był taki, że jak nie szło, to brał wszystko w garść, mówiąc: „Kur..., brać się do roboty i zapier...!”. Pierwszy dawał sygnał do boju swoją grą, postawą. A tutaj wychodzą takie płaczki, bo nie idzie… Może jakby przeciwnika nie było, to by im szło. Trzeba grać! Też trudno zrozumieć, jak trener Urban chce grać. To wygląda tak, że chłopcy biegają sobie po boisku i jak się uda, to się uda, a jak nie, to nie.

Właśnie, odnośnie do trenera Jana Urbana jest duża krytyka. Pojawiają się różne głosy, także takie, że powinien odejść. Jak pan, jako były reprezentant, patrzy na to?

– Nie wiem, czy trener nie ma swojego zdania, czy słucha dziennikarzy, którzy mu podpowiadają, czy menedżerów, że ten czy inny musi być powołany. Nie wiem, czy jeździ i obserwuje piłkarzy, bo jak się patrzy, to w kadrze wszystko kręci się cały czas wokół tych samych zawodników. A przecież widzimy, że w takiej młodzieżówce wielu sobie radzi dobrze. Nie chodzi tylko o to, żeby powołać chłopaka, ale żeby wyszedł i zagrał w tym towarzystwie. Jak patrzę z boku, to widzę, że nie ma tam wewnątrz takiego przywódcy. Nawet Urban sobie z nimi nie radzi.

Wśród powołanych jest jednak trzech zupełnie nowych graczy: Bartosz Mazurek, który właśnie dołączył z młodzieżówki, Oskar Kubiak, który rok temu grał jeszcze w Sokole Kleczew, oraz Łukasz Poręba z Bundesligi. To pozytyw?

– Na pewno tak, tylko żeby nie było w ten sposób, że ktoś został powołany i nie gra, a jest tylko po to, żeby się obył z atmosferą. Jak jesteś dobry, a masz 15 lat, to grasz, a jak nie jesteś dobry, to grać nie będziesz. Tutaj, jak mówię, za dużo jest tych podpowiadaczy z boku, a trener chyba w tym wszystkim stracił głowę, jak to poustawiać. No ale to moje prywatne zdanie.

Są nowi piłkarze, na pewno ktoś z nich zadebiutuje. Sięgnąłem do pana historii i debiutu w kadrze w październiku 1974 roku, niedługo po mistrzostwach świata. Było to podczas meczu z Kanadą, wygranego w Warszawie 2:0. Debiutował pan wtedy w reprezentacji razem z kilkoma innymi zawodnikami - Piotrem Mowlikiem w bramce, Janem Karweckim, Henrykiem Maculewiczem, Wojciechem Rudym, Witoldem Kasperskim czy Ryszardem Szpakowskim. Jak pan zapamiętał debiut?

– Jak to pierwszy mecz, jak jest mecz międzypaństwowy, to wiadomo, jest inaczej. Człowiek zawsze się dodatkowo mobilizuje. Byłem naładowany, chciałem się pokazać przez 90 minut. Ja mam nadzieję, że chłopakom – tym młodym – wyjdzie, a co do trenera, to jeszcze go zmienić można zawsze.

Debiutował pan pod okiem Kazimierza Górskiego. Praca z nim to było coś szczególnego?

– To na pewno. Górski zawsze mówił tak: „Grasz na tej pozycji, bo na dziś jesteś na niej najlepszy, a jeżeli nie będziesz, to grać nie będziesz”. To były jednak inne czasy, było inne podejście samych zawodników do trenera. Zresztą to była osoba z wielką charyzmą. Nie można też zapomnieć, że w tej kadrze świetną robotę robił asystent Górskiego, Andrzej Strejlau. To była dwójka zgranych szkoleniowców.

Gdzie teraz szukać bolączek naszej piłki?

– Ma pan 15-latka, który myśli o tym, że jak potrafi grać, to chce wyjechać na Zachód. W moim klubie, w Pogoni, gra jeden Polak, a reszta to obcokrajowcy. Kibic wiadomo, przyjdzie, ale jak już biorą tych zagranicznych, to niech będą dwa razy lepsi od naszych, a oni biorą każdego.

To niestety nie tylko w Pogoni Szczecin, ale w innych klubach też…

– Ja to się dziwię tym właścicielom klubów, że na to pozwalają. Z drugiej strony, jakby oni mieli faktycznie wykładać swoje pieniądze, pięć–sześć milionów „eurasów”, to by się zastanowili, co robią. Dla mnie pierwsza rzecz to pogonić menedżerów, żeby nie mącili w głowach młodym graczom. Coś rozwalić to szybko, ale żeby zbudować, to inna rzecz. Miejmy jednak na koniec nadzieję, że chłopaki zmobilizują się w tych dwóch meczach, pokażą dobrą grę i będą wyniki, bo ileż można czekać?!

Rozmawiał Michał Zichlarz 

Henryk Wawrowski. Fot. 24kurier.pl