Jestem pod wrażeniem drużyny, która... w ostatnich dwóch meczach nie potrafiła wygrać. Nie mam jednak wątpliwości, że Rafał Górak i jego sztab stworzyli w Katowicach potwora wyjątkowego. Na razie to młodziak, jest jeszcze nieśmiały, bo nie do końca pewny siebie. Być może jeszcze nie zdaje sobie sprawę, że... już może.
Stosuję to niecodzienne porównanie, żeby podkreślić, jak niezwykłym tworem, moim zdaniem, w polskich realiach, stała się obecna drużyna futbolowa GKS-u Katowice. Można spierać się oczywiście o rozmiar tej niecodzienności, na mnie robi jednak wrażenie. Otóż GieKSa pod względem futbolowym przypomina mi obecnie faceta, który szarpie się ze starą, zardzewiałą kłódką i nie potrafi jej otworzyć. W pewnym momencie, ku zaskoczeniu prawie wszystkich wokół - zabrzmiało jednak charakterystyczne "klik" i... kłódka puściła.. Puściła właśnie teraz! W ten właśnie sposób - obrazowo to ujmując - zespół GKS Katowice wskakuje, czy też już wskoczył, na wyższy poziom. Po prostu: w pewnym momencie wszystko zaczęło działać tak, jak sobie to na Bukowej i Nowej Bukowej wymyślili. Oglądając mecze GieKSy twierdzę, że to trwała tendencja. To oczywiście nie stało się samo, kosztowało mnóstwo przemyśleń, wypracowania koncepcji, wzajemnego zrozumienia, wysiłku... Efekt wielu dni pracy - piłkarzy i trenerów.
Nabieranie cech klasowego zespołu odbywa się na wielu poziomach, także mentalnym. Cóż, Katowiczanie nie zawsze potrafią wygrywać jeszcze mecze, kiedy są ewidentnie lepsi w polu - jak choćby podczas ostatnich starć, tych z drużynami z Częstochowy czy Poznania. Można mieć jednak nadzieję graniczącą z… - nie, tego napisać nie mogę, bo w tej lidze nic nie jest jednak pewne - można po prostu mieć nadzieję, że to się zmieni. Chodzi bowiem o powtarzalność, a Katowiczanie doskonale rozumieją, co mają grać i umieją grać dokładnie to, co sobie założyli. Potrafią zdominować rywala, wywrzeć presję, nie są przy tym drużyną opartą na reakcji - świetnie kreują, ich akcje ofensywne są urozmaicone, potrafią zagrozić rywalowi w różnoraki sposób. Z pewnością byłoby dziś im łatwiej, gdyby wygrali zarówno w Częstochowie i Poznaniu. Wyobraźmy sobie, gdzie w tej chwili byłaby oto GieKSa: w finale Pucharu Polski i cztery punkty za liderem w lidze! Nie udało się, ale zauważmy: te dwa mecze nie są przecież szczytowym osiągnięciem podopiecznych Rafała Góraka. Prowadzili w nich do przerwy, ogólnie wychodzili na prowadzenie cztery razy. Nie potrafili jeszcze dowieźć wyniku do końca. To było możliwe, jednak czasami nie sprzyja szczęście. Nie ma co zwalać w tym wypadku winy na jego brak, szczęściu trzeba umieć pomóc, a Katowiczanie nie pomogli. To też cenna umiejętność, której - jak widać - w pełni jeszcze nie opanowali. Optymiści powiedzą, że to również kwestia czasu. Wiele bowiem wskazuje, że przed GKS-em Katowice dobry okres. Wspomniana kłódka przecież pękła. Uważam przy tym, że jeśli wszystko będzie dobrze się układać, jeśli wszystko dobrze będzie się toczyć, to ten tyranozaur, którego mozolną pracą stworzył sztab trenera Rafała Góraka, a piłkarze tak świetnie wpasowali się weń, w jego poszczególne mięśnie, ścięgna i kości, tworząc jeden organizm - wreszcie zaryczy. Ta drużyna jest bowiem jakościowa. Śmiem twierdzić nawet, że jest w stanie w tym sezonie powalczyć jeszcze o europejskie puchary!
Ciekawe, bo obecna GieKSa na razie jakby skromnie stała z boku. Jakby jeszcze w siebie nie do końca wierzyła. Jakby nie skupiała powszechnej uwagi. Jeśli wiemy jednak, jak jest - nie ma to znaczenia. A jest tak, że obecnie to już prawdziwy POTWÓR. Tyranozaur, który jeszcze nie wydał z siebie triumfalnego ryku. Takiego, na jaki go stać.
To jednak, jak sądzę, dopiero przed nami.
