Byliśmy już gotowi!

Po tak emocjonujących finałach kamień spadł panu z serca?

- Zdecydowanie, choć nie podchodziliśmy do tego w ten sposób, że za wszelką cenę „musimy” wygrać. Starałem się nie nakładać na zespół, sztab szkoleniowy i na siebie presji, że musimy zdobyć złoto, ale co roku, na koniec sezonu mówiłem kibicom, że kiedyś mistrzem Polski będziemy, tylko nie wiem kiedy. Mistrzostwo miało przyjść wtedy, kiedy będziemy na nie gotowi. Teraz nastąpił ten moment. Byliśmy zdrowi, dobrze przygotowani fizycznie i mentalnie gotowi. Jestem dumny z drużyny, bo do tej pory byliśmy w finałach, ale każdego roku klaskaliśmy i gratulowaliśmy rywalom. To było takie gonienie króliczka. W końcu to my jesteśmy najlepsi.

W finale było gorąco. Na początku efektowny triumf w pierwszym meczu, potem dwie kolejne porażki, by w końcu odwrócić rywalizację. Wytrzymanie takich emocji to spore wyzwanie dla serca.

- Finały były prawdziwym rollercoasterem, ale to jest właśnie piękno sportu i siatkówki – jej nieprzewidywalność, gdzie po spektakularnie wygranym secie można kolejnego dotkliwie przegrać. Do końca wierzyłem w sukces, nawet przed czwartym spotkaniem w Lublinie, gdy porażka oznaczała dla nas koniec marzeń o złocie. Jechałem do Lublina bardzo spokojny. Nie był to spokój wynikający z pewności wygranej, ale z wewnętrznego przekonania, że zrobimy wszystko, co tylko można, by zwyciężyć.

Przed tamtym meczem zdecydował się pan na przemowę motywacyjną w szatni?

- Nie, tę kwestię zostawiłem trenerowi. Wiem, że kibice często oczekują, iż w trudnych momentach prezes wejdzie do szatni, będzie wygłaszał mądre przemowy lub, co gorsza, pokrzykiwał na zespół. W naszym klubie tak nie postępujemy. Postawiliśmy na wsparcie – odbyłem kilka indywidualnych, wspierających rozmów z zawodnikami. Jesteśmy jedną drużyną i unikamy wylewania zbędnych emocji czy wywierania presji na zespół, co – jak widać – zadziałało znacznie lepiej.

W ostatnim meczu finałowej serii sytuacja w pewnym momencie też wyglądała źle. Po pierwszym secie wyszedł pan na zaplecze...

- Mam taki tryb, że spaceruję podczas meczu. Kiedy coś nie idzie, można mnie spotkać w różnych częściach hali. Denerwuję się, kiedy dzieje się coś złego, kiedy coś po naszej stronie nie gra. Wtedy jednak byłem spokojny, uspokajałem przed meczem pracowników, bo emocje były duże.

Dwa poprzednie finały mistrzostw Polski przegraliście. Co zdecydowało, że udało się przełamać srebrną passę?

- Na finiszu poprzednich rozgrywek mieliśmy w zespole kontuzje, które pokrzyżowały nam plany, ale wyciągnęliśmy wnioski. Musieliśmy zadbać o zdrowie. Skompletowaliśmy dobry sztab medyczny. Mieliśmy odpowiednie przygotowanie fizyczne. W naszej dobrej dyspozycji w play offie nie było żadnego zbiegu okoliczności, nie było w tym przypadku. To była ciężka praca całego sztabu szkoleniowego i medycznego. Mistrzostwo Polski zdobył zespół, który wygrał również sezon zasadniczy. To jest potwierdzenie jakości naszego zespołu i powód do dumy.

Cofnijmy się o 15 lat, kiedy zaczynał pan przygodę z siatkówką. Czy marzył pan o złotym medalu mistrzostw Polski?

- Wtedy nikt z nas nawet nie wyobrażał sobie takiego scenariusza. To była długa droga od tamtego momentu do miejsca, w którym jesteśmy dzisiaj.

Teraz przed wami turniej finałowy Ligi Mistrzów. Będzie powtórka z Sosnowca?

- Kluczowe jest to, że jedziemy do Turynu bez bagażu emocjonalnego. Gdybyśmy przegrali finał PlusLigi, zespół czułby ogromną presję oczekiwań. Jako mistrzowie Polski już nic nie musimy. Do Turynu jedziemy jako mistrz pokazać swoją klasę. Mamy dużo więcej luzu.

Zaskakująca była pańska wypowiedź, że interesuje pana mistrzostwo Polski, a nie Liga Mistrzów.

- Bo mistrzostwo Polski jest czymś więcej. Na co dzień rywalizujemy między sobą i to, że wygraliśmy, jest dla mnie wielką sprawą.

Kiedy zespół wyrusza do Turynu?

- Zawodnicy lecą w czwartek, a w sobotę wyruszy drugi samolot, na którego pokładzie znajdą się rodziny i sponsorzy.

Rozmawiali Michał Micor i Włodzimierz Sowiński