Być albo nie być Urbana?

Przypowieść ludyczna, czyli tak zwana życiowa mądrość głosi, że „jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma”. W tym kontekście chciałbym dzisiaj opisać rzecz o tym, że główną aktualną narracją (straszne słowo) polskiego środowiska piłkarskiego jest: czy trener Jan Urban straci pracę po meczach z Rumunią i Szwecją czy nie? I kto go zastąpi? Zamiast rozmyślać, jak będziemy grali, dlaczego i kim? Co gorsze taki koncept nakręcają różnego rodzaju eksperci, specjaliści oraz dziennikarze, począwszy od mediów mainstreamowych po tabloidowe (nie chciałbym ich przywoływać, żeby nie być posądzonym o kryptoreklamę). Jestem przekonany, że warto do każdej dyskusji być przygotowanym merytorycznie, a nie tylko głosić socjotechniczne, clickbaitowe hasła. Tym bardziej nie może tego czynić nasz „Sport”, bo marka zobowiązuje do szlachectwa.

Nie wiem w istocie jakie cele i zadania postawił przed selekcjonerem prezes PZPN, Cezary Kulesza, bo one nigdy oficjalnie nie wybrzmiały, a ten cały „tłum lobbystów” podpowiadający co ma zrobić szef piłkarskie centrali mam wrażenie, że strzela po omacku. Kiedy kilka felietonów wstecz pisałem o tym, że będziemy walczyć o utrzymanie w tej dywizji Ligi Narodów, wszyscy kręcili z niedowierzaniem głową, co ja wypisuję. Całe szczęście UEFA dostrzegła ten nasz kryzys i zmieniła reguły obowiązujące w rywalizacji Ligi Narodów. Co samo w sobie jest dziwnym krokiem z punktu widzenia czystej rywalizacji i prawidłowej legislacji (zasada niezmieniania reguł gry podczas jej trwania). Ta podstawowa demokratyczna reguła może tylko dlatego została wprowadzona bezboleśnie do współzawodnictwa LN UEFA, że nikt z tego powodu nie zostanie przez nią pokrzywdzony. Właśnie mówiąc pół żartem pół serio europejska konfederacja wybawiła nas z kłopotów, bo w tym sezonie nikt nie spadnie. Dlatego też to jest dobry moment, żeby poeksperymentować ze składem, z doborem zawodników, aby dopracować kadrę pod kątem przyszłych rozgrywek.

Czy trener Urban popełnił w dotychczasowych meczach błędy? Czy polska reprezentacja mogła grać i zdobyć więcej punktów? Pewnie tak. Czy inny selekcjoner osiągnąłby inny, lepszy wynik, a poziom jakości gry byłby bardziej atrakcyjny. Uważam, że nie. Po części nawet rozumiem, że my wszyscy jako piłkarscy kibice, nie jesteśmy zadowoleni z prezentowanej formy zespołu
i chciałoby się, żeby poziom drużyny był wyższy. Tylko należy odróżnić myślenie życzeniowe od realiów życia, tego codziennego hard core. Chyba wszyscy już zapomnieliśmy, w jakim momencie Jan Urban przejmował reprezentację i w jakim była ona stanie. Co prawda nie awansowaliśmy do World Cup 2026, lecz była to porażka ze Szwecją „o włos”. Dlaczego to tak istotne, ano dlatego, że musimy sobie uświadomić, że nie jesteśmy żadną potęgą. Mogło być znacznie gorzej, gdyby nie Jan Urban. Mogliśmy polec jako drużyna znacznie wcześniej, z Finlandią, a później z Albanią. Nie wydaje mi się, aby zmiana selekcjonera dała tej drużynie coś wartościowego, a wręcz przeciwnie przyniesie tylko dalej postępującą dezorganizację drużyny. Problemem nie jest coach tylko, jak mawiają insiderzy, reprezentacyjny materiał ludzki. Mówiąc wprost jest on słaby i na pewno nieprzystający do naszych polskich ambicji, to fakt. W istocie sprawy - poza „głównymi motorniczymi” reprezentacji Polski, tj. Robertem Lewandowskim, Piotrem Zielińskim, Janem Bednarkiem, Jakubem Kiwiorem, Matty Cashem i Przemysławem Frankowskim, którzy reprezentują poziom co najmniej europejski, do tego są jednostkami pozytywnie wpływającymi na drużynę, trzeba do pozostałych, łącznie z Nicolą Zalewskim (niestety), mieć wiele zastrzeżeń. Jeśli nie ma zasobów, to selekcjoner
w zasadzie ma bardzo ograniczone pole manewru w konstruktywnym tworzeniu wartości dodanej - jakim jest dobry zespół, w efekcie końcowym osiągając wynik sportowy. Tych wartościowych zawodników, kwalifikujących się do gry w naszej reprezentacji niestety nie ma, ani w polskiej lidze, ani w polskich reprezentacjach młodzieżowych. To bolesna prawda, lecz taką smutną, a nawet okrutną rzeczywistość pokazały i udowadniają nam europejskie rozgrywki pucharowe oraz mecz z Włochami naszej młodzieżówki w rywalizacji o kwalifikację do turnieju głównego EURO U-21.

Dlatego w tym kontekście mało poważnie wygląda promocja zawodników z polskiej ligi, na przykład całego zastępu promotorów Marcela Reguły i próba niemalże wymuszenia na Urbanie wystawieniu do „podstawowej jedenastki” przedstawiciela Zagłębia Lubin. Choć przynajmniej byłby to jakiś niepozbawiony argumentów krok. Jednak raczej trudno stwierdzić, aby argument dotyczący przyszłości i rozwoju piłkarskiego Marcela Reguły był wystarczający do obecności w podstawowym składzie. Bo to nie jest reprezentacja klubu z Lubina tylko Polski. Stąd też również co najmniej niedorzecznym jest wymuszanie na selekcjonerze powołanie Bartosza Nowaka. Skądinąd sympatyczny człowiek, świetny zawodnik jak na polską Ligę, ale nie zrobi różnicy na poziomie europejskim. Co w oczywisty sposób pokazała rywalizacja z Hapoelem Tel Awiw. Dlatego w tym zakresie podzielam zdanie trenera Urbana. No chyba, że trenerem reprezentacji Polski zostanie nagle prezes Marcin Animucki w ślad za forsowaną przez niego ideą rośnięcia w siłę polskiej Ekstraklasy, lecz wtedy należałoby się zacząć modlić, aby reprezentacja Polski nie podzieliła losów naszych eksportowych drużyn w europejskich pucharach. Takiego eksperymentalnego scenariusza wolałbym jednak uniknąć.

_______________________________________
* Robert Kiłdanowicz jest doktorem nauk prawnych. W przeszłości występował m.in. w I-ligowych (wg dzisiejszego nazewnictwa ekstraklasowych) zespołach Stomilu Olsztyn, Widzewa Łódź czy Śląska Wrocław.

Trener Jan Urban mimo wszystko nie ma zbyt wielkiego wyboru przy powołaniach do reprezentacji. Fot. Tomasz Jastrzębowski/PressFocus.pl